Page 79

پسر عموی ماه شرف خانم میرزا علی اکبر صادق الملك در کتاب (حدیقه ناصریه) خویش راجع باین شاعره چنین مینویسد (یکی از این خانواده زنی است عموزاده حقیر که اسم او ماه شرف خانم ومتخلص به مستوره فی الواقع سزاوار است نظر به فضل و کمال وخط وربط وشعر وانشائیکه این عفیفه دارا بود اسم اورا مورخین عالم در صفحات تاریخ خود بیاد گار ثبت وضبط نمایند قریب بیست هزار شعر ودیوان غزلیات وقصاید وغیره دارد چهل وچهار سال دوره زندگانی راطی کرده در ۱۲٦٤ هجری (۱) رخت از این سرای فانی بر بست این مستوره عیال خسروخان والی مشهور به در کامه بوده است) از جمله بیست هزار شعریکه صادق لملك از آن یاد میکند، آقای حاجی شیخ یحی (معرفت) درسنه ۱۳۰٤ زحمت زیاد دوهزار بیت را گرد آورده تدوین وطبع نمود و مابقی اشعار مستوره کردستانی از بین رفته، اثر دیگریکه از او مانده کتاب تاریخ کردستان در شرح حالات وحکمرانی ولات اردلان است. غزل رفتیم و بس از خودعمل خیر نهشتیم با آب گنه توشه عقبی بسرشتیم امروز بدین عالم خاکی زچه نازیم فرداست چوبینی همه خاك و همه خشتیم بس کز مناهی که درین مرحله کردیم بس خار معاصی که درین مزرعه کشتیم نه لایق آنیم و نه زیبای جهیمیم نه در خور خلدونه سزاوار بهشتیم کو زاهد و از مسجد ومحراب نگوید ما بنده پیران کلیسا و کنشتیم در حشر زنيك و بدما دوست چه پرسد نیکیم از اوئیم و از اوئیم چوز شتیم المنة الله که (مستوره) من ودل جز یار بساط از همه دیار نوشتیم غزل بریدی بامن و با غیر بستی به نیش ظلم جانم را بخستی چفا بنگزیدی و بیداد کردی وفا ببریدی و پیمان شکستی دگر مشکل توان پیوند کردن چنان تار محبت را گسستی شد آئین وفا و مهرت از یاد زبس با مدعی ای مه نشستی بدادی دامنش (مستوره) از کف سبکو کردی زقید مهبر رستی رباعی شرین صفتم ولی زغم فرهادم شاپور کجا تا بتوآرد دادم ای ثانی پرویز خدا را رحمی تا بر شکنی زقید هجر آزادم رباعی مائیم و غمی ودیدۀ گریانی سوزی و تپی وسینۀ بریانی جز خسرو آفاق طبیبی نبود کز لطف دهد درد مرا درمانی (۱) صاحب مجمع الفصحا تاریخ وفات اورا ۱۲٦٣ نوشته (جلد دوم صفحه ٤٥٦)