Page 103

(رباعی) با من چو شب وصل تو بگشاید راز گاهم از شام کند صبح آغاز یا این همه گر عوض کنندند هم کوتاه شبی از آن بصد عمر دراز (رباعی) اشکی که از چشم من بر او غلطیده است در گوش کشیده که مر واریداست از گوش برون آر که بدنامی تست کانرا برخم نمایه ام دیدست (۱) (عاجزی) بنام پدرش مرغیل سردار ارباب خان است عاجزی در نواحی فیروز کوه پای بعرصه وجود گذاشت وچون به سن رشد رسید با امیر اقبال نامی از دواج نمود ، از آن به بعد با شوهر خود در اطراف هرات بسر میبرد، بدرفتاری شوهر زنده گی این زن فاضله را تلخ ساخت و بالاخره سبب مرگ ناگهانی از هنگام او گردید. عاجزی در خانه پدر تعلیم اساسی ادبیات به شاهنامه خوانی نیز دسترس داشت وا شعار بسیار روان و سلیس میسرود که اکثر آن نعت میباشد . ملامحمد صدیق آخند زاده در قوی تذکره سوسن از او شعر بنمونه آورده ولی تاریخ حیاتش را نیاورده اينك يك نعت او : پرده دل و دینم وه چه دلربا هستی خنجر جفا بر کش بهر قتل ما هستی میل دلبری دارد دلربا چرا هستی درد مند ومسکینم معدن شفا هستی پیر سرم فکن سایه سایه خدا هستی سر ز پرده بیرون کن رونق جهان بشکن از کلک شبایمه ماه را میان بشکن در سمن زبان بشکن غنچه را دهان بشکن در زمین قدم بگذار قدر آسمان شکن قدر خویش ظاهر کن در پی بها هستی عارضت هویدا کن شوکت پری بشکن رخ نما و دل بستان رسم تاجری بشکن لب بیگش شکر بشکن سحر سامری بشکن داوران عالم را رسم داوری بشکن گر چه شاه خوبانی مایل گدا هستی سر ز پرده بیرون کن رونق قمر بشکن پرویلان دستارت از قفای سر بشکن جلوه کن سوی بالا از همای پر بشکن رفرف و براقت شد دامن از کمر بشکن وقت رفتن و گفتن وه چه خوشنما هستی ره نور دهنت افلاک شهسوار او ادنی فخر اول و آخر صدر عالم بالا مشرق ومغرب شمع مجلسی اقصی مفتی رواج دین شاه یثرب و بطحی خیل زبده آدم نور کبریا هستی از کمان ابرویت ماه نوظفر دارد لاله از غم دوری داغ بر جگر دارد وز خدنک آهو یت جان من حذر دارد نرگس از فراق تو دیده های تر دارد عشق تو بمارا نعت چون تو کم نما هستی (۱) این رباعی به عصمتی خوافی نیز منسوب است