Page 244

«٢٢٩» گوشه گیران بزم زندگی را که گوش هوش بر آو از تهنیت رشت نوای فیوضات در گاه دایا و عقبا است اگر خواهد که از پستی ذلت بآهنگ اوج بر حصار علو فطرت نورد پیوسته تصانیف عزت و اعتبارش در حجاز وعراق السنه وافواه كوچك وبزرگ بلند آواز گردیده رخسار دولت افزائش ماننددف مضراب طپانچه پنجه افسوس نشود و چون نی مر بند عضوش جدا کانه برتگی لب شیون ندامت نگشاید پس به اختیار خاطر قدم در مقام موافقت مصنف و این قانون آدمیت و خارج آهنگان سرای پره اهلیت نگذارد و گردن در دایره قبول قول تار است آن بی اصولان معرکه صداقت فرود نیارد که هر متساهله اندیش غفلت کیش که بنابر هدم و سانی رشته انسانیت زانی زمام مصونیت در دست اقتدار آن فرقه ضلاله مخذول العاقبت بسپارد و پشت بر دیوار سست پیمان اعتماد آنها واگذارد هرگز در آینه حصول مدعای تمثال خوبی و بهبودی نخواهد دید من آنچه شرط بلاغ است با تو میگویم تو خواه از سخنم پند گیر خواه ملال چون زلف مشکین سخن بدست خیال آوردن خالی از پیچ و تاب ادراك نیست و نواختن این ساز عبارت آرای بمجز اسباب کمالات نا ممكن وحالا كه كاسه طنبور وجود ناتوان از نغمه های بلاغت و کمان خالی تار و پود از احاطه گوش مالی صاحب وقوفان این فن ارجمند نزديك این ترانه های هیچ پوچ نموده که مبادا گرانی گوش طبع نوازندگان رباب ارباب معنی و کمال و اصحاب دولت و اقبال شود و دیگر تنغمات از وقوعات اصف و بی انصافی صاحبان اسکرین که در ملک سند از قانون آئین خود جاری داشته در نوای آورده اند چنانچه - مطلق العنان ساختن جاریه از خاندان عظام و بی پرده کی مستورات از خاص وعام و بینای سرک های و بازارها بنا کرد بازا ر آشور تکنیج که پا بند مردم از او نفع و رنج و منهدم ساختن عمارات فریبای بقای ومساجد ومقابر که زنه گان ازین طایفه در هراس و مرده گان در وسواس و شده از همدات که عین ضلالت است و قبضات که از ارتشاء گریزان و آویزان میباشند و منشیان که روی قلم را از سیه چاه مداد انشاء سیاه نموده همیشه فقرات نویس انشاء خانه خرابی اهل حوایج اند و از هر حیله و فعله که لباس هريك بعبارات رنگین دوخته در تسویه آورده شده اما تحریر آن موقوف بروقت دیگر گذاشته شد بالفعل با تمام این نسخه موسوم بتازه نوای مبارك پرداخته شد امید از آهنگ نوازن ساز بلند فطرتان عالی همت و روشن طبعان اهلیت و فصاحت آن دارم که به مقتضای پاکی نظر وحسن خلق اگر فقط به نقد تحسین و آفرین متاع هینزم را بخرند مین عطای بر عطا است والا مزبان عیب جوی و شخون تمام خطا بخطا نبر ده معاف دارند که من از کسب در مناهی وهنری خود معترفم پوشنده کیان طریقت به نیم جو نخرند قبای اطلس آن کس که از هنر عاری است هر گاه از راه لطف و عطای در مطالعه این نسخه پردازند امید که بدعای خیر یاد خواهند فرمود زیاده است دعرب تاریخ بیست و پنجم جماد الثانی سنه ١٢٧١ هجری بقلم حقير سرا پا تقصير محمد حسن خلف مو لا نا میرزا عطا محمد تحریر رمضان المبارك ١٢٧١