Page 227

(٢١٢) در مقام دمه می سپار بوستان سرای آخرت گردید ، جان بحق تسلیم نموده ا لبا لله و انا اليه را جعون واز بعضی اخبارات معلوم شده که میر ممدوح از پس اندوه و الم رياست سند و جلا وطن جام مسموم از دست ساقی اجل نوشید. بعضی بر آنند که از عارضه سكته جان بجان آفرین سپرد و بعداز آن مرحوم مان میرصو بدار خان و میر رستم خان از غم دنیا و ما فیها فر آنها رهائی یافته از ملك انگلستان راه ملك كل شي يرجع الى اصله گرفتند بر طبق مضمون : هر که افروزد ببزم زند گی شمع و جود در سراغ خرمن عمر است دائم برق مرگ طائر هستی اگر در چرخ سازد آشیان هر که آید در در رویند گی زان بیشتر ساز دش خاموش آخر سیلی باد اجل زند گی کی محو گردد یکدم از یاد اجل عاقبت گردد اسیر دام صیاد اجل در کمینش می نشیند دست جلاد اجل امیران سند جهت تسخیر اساسی مشهد .. ریاست سند (۱) ....................... نام صداقت رقیم در تشریح این خدعه طرازی بر صفحه بـیـان چنین نگارش می دهد که صاحبان انگریز بهادر ملك سند را از بهادری و شجاعت سكرة نند محض بفریب بازی و حیله وری اولاً با میران سند متاع دوستی و اخلاص را پیش نمودند و امیران ممدوح را فریفته داده و دام مهربانی والفت خود ساخته راه نزد د طرف خراسان گرفتند و امیران موصوف با وجودیکه بوالیان خراسان از قدیم را بطه ا تحا د و مال گذاری داشتند آن را محض بهوشنمائی گلهای رنگا رنگ صاحبان انگریز فراموش نموده و بر قول و فعل و عهد و پیمان صاحبان انگریز اعتماد کرد ه به تقدیم هزار گونه خدمات از ملك خود راه عبور دادند و والیان خراسان را که از قدیم دوستان امیران بودند با خود دشمن ساختند با وجود یکه والیان خراسان کرات و مرات بطرف امیران سند مرا سلات نوشتند که انگریزان را از ملك خود راه ندهند نه قدمی ندارد مثل است که شخصی در عالم خواب دید که مار بر شکم من گذشته سب و تا کی ندم از خواب بیدار گردید . متحیر مانده کسی پرسیدش که چه خبر ایست با و بیان خواب ....... امیران سند نوشته جات نصایح آمیز والیان خراسان هرگز بگوش غفلت پوش خود نیاورد ند هر گاه صاحبان انگریز از عهده کاری غازیان خراسان خمار آرزوی خود را مجروح و مفلوك ساخت پی باره معابر خود را به آخور ملك ند کشیدند اولا تعمیرات بنگله های چاونی خود متهم ساختند تا از شعبده بازی شان بامیران سند را معلوم ویقین گردد که صاحبان انگریز ملك سندرا گذاشته میرو ند ظنهور این معنی علاوه باعث غفلت امیران ممدوح گردیده و هم از روی ساده لوحی وصفای قلب خود بر عهد اندم صاحبان انگریز اعتماد کلی داشتند و بر خدمات لا کلام خود مغرور بود نـد و میگفتند که مایان از ملک خود راه دادیم و در ملک مایان چهاونی ها انداختند و از هر قسم برسم بجا آوری خمعان مودیم نظیر در آن صاحبان انگریز هر گز بمایان نقض عهد و پیمان جایز نخواهند داشت و ازین معنی بی خبر : طا لب دنیا چه دا ند شوق پیمان عهد از برای اخده مال و جـا ه در روز گا ر هست در فکر خطا اندیشی ومشق دغل افگند هر لحظه خودرا بـگرداب خلل (۱) جاه ئیکه نقطه گذاری شده حصه هائیست که ورقهای کتاب پاره و تلف گر دیده بود . و در وقت صحافت روی آن کاغذ سرش شده .