Page 93

(٧٦) دگرره الا راند بادا کـیفر روان شد بد پنجه هزار دگر دود ریای مواج ازهر دوسو بکابل راد بــا له کر داد رو در آن دشت و هامون که لشکر گذشت زسرگین اسپان زمین گشت هشت لگد کوبی سم یلان مست بگاو زمین پشت و پهلو شکست دو نده سمندان به سم کوه سند رسا ندند اندر بیا بان هند عرق ریزی اشتران زیر بار چوسیلاب رفت از ره کوهسار زنعل سم مرکب باد رنگ دریدی پریدی بفرسنگ سنگ روان بود ازتو پها پیلها پس پیلها تا سی میلها نمودی بهم جنبش توپ و پیل چو کوه زجا رفته از موج نیل گرفته با ندک کجوش سوار سر دوش بندوق گو هر نگار زپس آبداری نمایان بدوش چوسیلابی از دوش مایل بکوش بازرم شاهی ز پهلو چنان کسی پرنیانور د تیغ از میان شده کار فرمای هر مرزو بوم پذیرای نقش نگینش چوموم بسی شهر تا کشور قند هار گرفته بجز محنت کار زار منادی بکوه و بلا دو بقاع زدی بانگها دور د و رشجاع رسیدند چون در حد قندهار بيك میل ماندند دور ازحصار (۱) بجائی علمدار بیرق فرا شت که او قند هار کهن نام داشت زحالید نجر گیاه عیار زر بهفتم زمین و ملك پا و سر رباز از لو قندهار کهن ز سر یافته اعتبار کهن چو شب قلعه دار فر و زنده مهر فرو شد ز بالا حصار سپهر نگهبان شان ماه شبخیز ماند ستاره پی دیده با نی نشاند (۱) قبل از بیت هذا این بیت درنسخه (د) است شنیدم من از گفته نکته سنج هزارو دوصد بود وپنجاه وپنج