Page 58

(٤١) فرستاد یلوی ز مردان کار روان کرد تعداد ششصد سوار بجائیکه دلخواه یلدا شدند نشسته وزایت بر افراشتند چوبیدق بر افراشت سلطان شام شه روم شمشیر زد در نیام شه شام بی خوف دشمن نماند يزك دار کردون تباقی نشاند (١) نشستند برر هگذ ر با کمین تباق به آئین کابل زمین فتادی گر از آسمان تار موی زین گوشه برخاستی های وهوی اگر پشه بر هوا می پرید جزایرچی از فنا مید رید ( ٢ ) اگر بوم افغان زدی در خراب با فغانیش دا دی افغان جو اب بيا سا قيا باد من باد تست بکن همتى و قت امداد تست بده آن شراب شجاعت فزای روان زانوان بخش یعنی که چای که فردا مرا چنگ با دشمن است بکوشم بجان تا که جان در تن است مصاف نمودن هری سنگ با لشکر دوست محمد خان وکشته شدن هری سنگ بود گرچه دشمن بزرگ وقوی نباید که مأیوس مطلق شوی تو گر شصت باشی و دشمن مأته مخورغم که حق گفت كم من فأته بزن بر مخا لف مكن ترس وباك که فتحت در دست يزدان پاك دگر روز چون خسرو نیمر وز بر آورد شمشیر گیتی فر وز هری سنگ چنگ آوروچیره دست ز خیمه برآمد به مجلس نشست رسیده دوان قاصدی روی پوش هری سنگ را گفت در زیر گوش که حاجی چنین گفت کینش پیام که خوش باش دشمن خود آمد بدام بخور خون دشمن مخور هیچ غم ز لشکر که دارند بسیار کم همه لشکر کابلیا با من است تو دانی دگر اینقدر تا من است (۱) نسعد ك کشند از کردون تباقی نشاند (۲) (خ) خبر داری از فنا میرسید - خبر دارمی بزیان ملی است ( خبر دار باش )