Page 251

(٢٢٨) زتیغ تو دشمن همه پست کرد بیا کس گرفتی در ان دار و گیر هراسان چقاند اهل فرنگ گر از دور بادی بخواهد وزید نسازد کسی از بسی اضطراب زبیماری آنکس که دارد امان بطبعی که دائم مشوش بود بدین ترس کی رو بکابل کنند چو دیدند کوشش نیرزد بجو کنون رایت صلح افراشتند زنو طرح پیمان در انداختند جداگانه از سروران هر کسی بصد عزت و احتشام و وقار زاندیشه محنت و خستگی به آسایش و خرمی عنقریب کسانیکه در دست افتاده اند نخستین بشمشیر احسان بزن ازین پس نباید که جنگ آوری ادائی کنی با سپاه فرنگ گریزان ازان لشکر رزم جوی که تا سروران فرنگی دیار بيك هفته آنجا نشیمن کنند بگیتی زبر دست هر دست کرد زنام آوران فرنگی اسیر که از بیم شهباز قازو كبلك پر از کود گویند اکبر رسید زصد فرش هم بر یکی فرش خواب به کم سر گرانی برارد فغان بسر سام هم خنده خوش بود که آیند و دیگر تقابل کنند که افتاد در دست گاذر کرو (۱) کزین به طلسمی نه پیدا شتند بما عهد و سوگندها ساختند نمودند اکرام و کوشش بسی برون آمدم از فرنگی دیار ردانم به تدریج و آهستگی بخواهم رسیدن بشرط نصیب همه خسروان سروران زاده اند پس آنگه رها کن همه مردو زن زیانی به اهل فرنگ آوری که گویا نیاورده تاب جنگ کنی در هزیمت سوی خلم روی در آیند در شهر کابل دوبار پس از هفته تعجیل رفتن کنند ۱ تصحیح خ ، چودیدند کوشش ندارد اثر نبودند از جنگ صرف نظر .