Page 228

( ٢٠٦ ) بیا ای خرامنده سرو بلند کدا مین تبر دارت از پا فگند زهی سخت جانی که ردی تو دید بر و تیغ چون ابروانت کشید بیا ای وفا دار دیرین من ببین کندن موی مشکین من بریدن ز من اینچه مهرو وفاست دریدن جگر اینچه جور و جفاست نگارا چه کردم چه پنداشتی که از من گذشتی و بگذاشتی شدی از چه شیدای غلمان و حور مگر دیده در جما لم قصور چو چشم منت کاش بیماری پدید آمدی تاز غمخواری به بیمار داری کمر بستمی ازین داغ وافسوس وار ستیم علاج تو با شوبه بو دی اگر همیکردم از خون کرم جگر پی رفع ضعف جگر گرا نار همیخواستی داشتم در کنار اگر بودی از درد بی تابیت پدید آمده رنج بی خوابیت همی خوا ستم بهر دفع بخار نطول ( ۱ ) تو از دیدۀ اشکبار بپوست مگ رمی ز دودت ز سر چو روغن سرشك دو بادام تر گرت درد بودی عدیم العلاج نمیگشت ر فیع فساد مزاج ز بیمار داریت باری مرا بخاطر رسیدی قراری مرا بدینسان بدانگونه بگریست زار که قایم قیامت شد از هر کنار بكابل زسر فتنه بر پا شده بهر نا حیه شو رو غو غا شده بزرگان با ر کز ئی شر مسا ر ازینواقعه خسته و د لفگا ر شجاع د لا و ر ز بیم پـد ر نهان ماند د مبرقعت پوشیده سر بتشنیع و نفرین خویشان خویش چومبهوت ماندی سر افگنده پیش فراهم شده لشکر شهر باز کمر بسته بر عزم رزم د لقا ر خواتین دیگر هم از بهر شاه جگر خسته بسته کمر با سپاه ( ۱ ) - نطول - بمعنی آبی که به دار و جوشانیده شده باشد جهت ریختن به اعضای مریضان