Page 213

(١٩٤) ز دشمن همان به که بیغش کنی که رحمی نسازد چو رحمش کنی (١) سپاهان او اندر ان خامشی چو دیدند فرمان دشمن کشی بیکبارگی در نشیب وفراز نمودند دست تطاول دراز بشمشیر کشتند بسیار کس همین ده بزن خاست از پیش وپس چنان برف از خونشان تر شده که همرنگ گوگرد احمر شده زمستان به آن سرد مهری که بود هواداری اهل کابل نمود گر از برف خود مردهٔ خود نمرد(٢) ز شمشیر غارتگران جان نبرد بهر سو کفتار و گرگ و شغال همیداد روبه صلای نوال غلیواژ دادی بر آهنگ دور صلای کرم بر سباع الطیور دران رهگذر زنده یکتن نرست سر خاک خواری فتادند پست مگر چارصد کس که اکبر گزید ز نام آوران چیده چیده کشید کزان جمله بودند کدبانوان فراوان واز تخمهٔ خسروان (٣) در اقصای کابل بزندان گذاشت امینی نگهبان شان بر گماشت که تا بنگرد بر اسیران خویش ازین پس ز دشمن چه آید به پیش قصاص ار بگیرد بگیرد قصاص خلاص ار بسازد بسازد خلاص چو کین بستد از دشمن کینه خواه غنی شد ز مال غنیمت سپاه روان شد بصد احتشام وجلال به تسخیر روئین حصار جلال (١) کلمه نسازد در نسخه رده بصحت « نیاورد » آمده . (٢) صحیح خ : گر از شدت برف بعضی نمرد . (٣) تخمه به ضم اول و سکون ثانی در فارسی بمعنی اصل ونژاد واولاد آمده است .