Page 146

( ۱۲۷ ) که جز ما که اندر سرای سپنج ؟ گزیده است بر خود خود اندوه ورنج که کردست کاری که ما کرده ایم که خورده است زهری که خورده ایم پی خارشی یا به نیشتر زدیم بدفع مگس سنگ برسر زدیم ز بهر یکی بیکس افتادۀ زکف کشورو خانمان دادۀ بدا دیم زانگیز تا رفتن بباد فنا خانه خویشتن عبث فتنه سخت بر داشتیم ز پیداشی سهل انگاشتیم نشد کشتن داکتر کار خورد فرنگی لبا ید حدیثی شمرد بیاید کنون لشکر از هر کنار برد برهوا خاك این کوهسار کشد از پی يك تن اندر قصاص هزاران هزار از خوانین خاص بدین گونه بودند چون شاخ بید بلرزه زجان و جهان نا امید گهی چست و گه سست درعزم جنگ گهی در شتاب و گهی در درنگ ز کابل زمین قاصدی ره نورد بیامد بدینسان سخن ساز کرد بگفت ای سران لاطیه جنگی پیام چنین گفت بعد از دعا وسلام که ای سست رایان باطل قیاس ز جهل قوی سود خود ناشناس چه بدکر ده بودم که بد ساختید بدینگونه شطرنج بد باختید بجان دشمن من نگهداشتید ز نوفتنه کهنه برداشتید ند انید پرور دنش فی المثل بود گر به پر وردن اندر بغل بشمشیر قاتل جلا دادن است سوی خود بلارا صلادادن است زدست شما برنخیزد زجای ولیکن شما را در آرد زپای بسا کس که گیرند دست غریق بیفتند در قعر بحر عمیق شما را که زدراه و این نکته گفت که آن داکتر مردو خونش بخفت