Page 144

( ۱۲۰ ) بزو بین یکی از سر زین فکند دگر از تبرزین به تیزین[ ۱ ]فکند به تیغ از گلو ریخت خون دگر دران طشت کان داشت بالای سر بهر ناوکی نامداری فکند بهر نیزۀ شهسواری فکند پدر از پسر بود جانبار تر پسر از پدر قایم اند از تر رهامی شد از شیر صیدی اگر نمی رست از چنگ شیر دگر چنان خان اعظم شده مست جنگ که یکجا نبودش قرار و در نگ پلنگانه میجست از صف بصف بهر صف همی کرد خیلی تلف سمند از سوارش سبک خیز تر سوار از سمند آتش انگیز تر سمندش چو باد و سوارش چو ابر سوارش نهنگ و سمندش چو ببر جوان بود و داد جوانی بداد زد از آب شمشیر عالم بباد کمیتش زمین از قدم سوختی سوارش جها نرا بدم سوختی خدا نکی برنگی زشستش نه جست که شیری و مردی و کردی نه خست سه تن سی و يك تن ز چل نامدار بکشتند در حلقۀ کار ز ار دگر سروری پیش دشمن شدن نیا رست از بیم گردن زدن چو دیدند زانگونه حال درشت هزیمت بخوردند و دادند پشت دوان شیر مردان کابل زمین بدنبال شان همچو شیر عر ین چو پیلان آشفته در تر کتاز ندیدند اندر نشیب و فر از فتادند در رمه چون شیر ها شده مست در دست شمشیر ها بهر گوشۀ جوی خون ریختند بهرسو قیامت برا نگیختند .. چنان زلزله شد که لشکر شکست که گوئی زمین وفلك برشکست ز مین بر فلك جسته یکبار شد هـو اسـر بسـر تیـره و تـار شـد (۱) تیزین ، محلیست در بین ولایت مشرقی و کابل که جنگ در آنجا واقع شده .