Page 83

( ٦٢ ) امیر شاهی یکی از رجال نامور سبزوار و از جملهٔ شعرا خطاطان نقاشان زبردست آن سامان بشمار میرود، شهرت او بیشتر از ناحیهٔ خطاطی و شاعری است. چنانچه همین شهرت باعث آن گردید که پس از چندی انزوا و گوشه‌گیری موقعی که ابوالقاسم بابر میرزای بن بایسنغر بن شاهرخ دست تسلط و اقتدار یافت (۱) او را در خدمت خود خوانده با خویش به استرآباد فارس برد و او را به منقش کاری خویش در آنجا مقرر کرد. خلاصه شاهی پس از يك عمر طولانی هفتاد سال در سنه ٨٥٧ در استرآباد وفات یافت و نعش او را به سبزوار در مزارستان اجدادی اش نقل داده دفن کردند. دیوان شعری که حاوی هر نوع اشکال شعری است و همچنان يك تذکره بنام مجموعهٔ شعرا از او به یادگار باقی مانده است میگویند شاهی در مدت حیات خویش دوهزار بیت گفته بود مگر دیوان او مشتمل بر یک هزار بیت است و باقی اشعار او تلف شده. امین‌الدین محمود (خواجه) : از مردان بزرگ فاضل و هنرور قرن دهم هجری هرات است. مرد با تقوی و متدین بوده علاوه بر فضایل علمی در صنایع ظریفه مخصوصاً در خوشنویسی شهرهٔ آفاق بود. موقعیکه همایون پادشاه مغلی هند بدست شیرشاه سوری که از شاهان نامور افغان در هند است شکست خورده از لاهور بطرف افغانستان آمد و از اینجا بپارس فرار نمود و باز مجدداً در سنه ٩٠١ هجری از راه هرات و سیستان وارد خاک افغانستان گردید خواجه امین‌الدین محمود را که از ناموران و سر برآورده‌گان دانشمندان و صنعتکران عصر بود دعوت نموده با خود بهند برد. چون خواجهٔ موصوف مرد فاضلی بود و خطوط متداول مخصوصاً (۱) صفحه ٤٧ تحفة ثانی طبع طهران.