Page 82

( ٦١ ) مولانا امیر سبزوار شاعر هم بود وقریحۀ او درین فن بلند است چنانچه این رباعی از اوست : گر لایق دولت وصال تو نئیم یا قابل دیدن جمال تو نئیم اما بهمین خوشم که هرگز نفسی محروم ز خدمت خیال تو نئیم امیر شاهی : اسمش آقاملک واصلا ازتولد یافته گان خطۀ باستانی و یافیض سبزوار هراتست ، پدر او جمال الدین فیروز کوهی است که از اولاد سرداران سبزوار بود و در خدمت بایسنغر میرزا رتبۀ ندیمی ومصاحبی داشت ، قرار گفتۀ میر علی شیر نوائی (۱) وصاحب آتشکدۀ آذر (۲) امیر شاهی نیز مانند پدر خود مدتی در خدمت بایسنغر میرزا بود ولی بعدها از مشاغل رسمی کناره جوئی کرد و در گوشۀ قناعت خزید . میگویند روزی بایسنغر میرزا هنگامیکه فتنه و شورش سربداران سبزوار فرو نشسته بود بمعیت اصحاب و حواش بارگاه خود بشکار رفت . درحین شکار قضاۀ هر کس در پی صیدی رفت و بایسنغر میرزا با امیر شاهی تنها ماند . سلطان رو را بجانب امیر شاهی کرده گفت : جمال الدین پدرت مانند امروز در حالیکه با یکی از سر بداران سبزوار تنها مانده بود اورا یکباره زده کشت میترسم توهم از موقع استفاده نموده آسیبی بمن رسانی . امیر شاهی پاسخ داد : حتماً وطبیعی نیست که هر پسر تابع و پیرو اخلاق و افکار پدر خویش باشد . از آن روز به بعد امیر شاهی خدمت دربار سلطان وشهزادگان را ترک داده از مقام وشهرت دوری دوری جست و در سبزوار به کشت وزراعت مشغول شده وقت خود را به قناعت و آسودگی میگذرانید . (۱) ٤٦ لطائف نامۀ فخری . (٢) صفحه ٨٤ آتشکده آذر طبع بمبئی .