Page 33

( ۱۸ ) نگار ایشان بسیار است، فوتش در دارالسلطنت هرات در حوالی کوه ممتاز در حظیرۀ پر نقش و نگار آن مدفون شده است . » ۵ - بابر نامه : بابر موسس سلسلۀ مغلهای هندوستان که از شیفته گان صنایع هرات بود در چند جای بابر نامه شرحی از عشق مفرط خود نسبت به نقاشی سبك هرات بقلم آورده است اما در مدت عمر پر آشوب خویش فرصت نیافت که استادان هراتی را در درگاه خود گرد آورد . این پادشاه در ترك خود عصر سلطان حسین میرزا و بهزاد را چنین توصیف میکند: « زمان سلطان حسین میرزا عجیب زمانی بود از اهل فضل و مردم بی نظیر خراسان به تخصیص شهر هری مملو بود هر کس را بهر کاری که مشغول بود غرض او آن بود که کار را بکمال رساند از آنجمله یکی مولانا عبدالرحمن جامی بود که در علوم ظاهر و باطن در زمان خودش آنمقدار کسی نبود ..... از مصوران بهزاد بود که کار مصوری را بسیار نازك میکرده ..... و آدم ریش دار را خوب چهره کشائی میکرد. . » سایر کتب و ماخذ همه از حبیب السیر و عالم آراء اقتفا نموده و تماما به تعریف و توصیف قلم معجز رقم بهزاد و کار خانۀ او كه رشك نگارستان چین است پرداخته اند . ٦ - نامۀ نامی : طوریکه در ۳۰ مقالۀ قزوینی مذکور است غیاث الدین خواندمیر مولف حبيب السیر و دوست صمیمی بهزاد مجموعۀ از رسائل و اسناد رسمی و مناشیر دولتی ترتیب داده و آنرا « نامۀ نامی » نام نهاده است که کتابخانه ملی پاریس بتازگی آنرا خریده و بتصرف خود در آورده است . درین مجموعه دو سند بسیار مهمی راجع به بهزاد موجود است که برای معرفی حال و معرفت تاریخ زنده گانی آن نقاش زیر دست در نهایت درجه اهمیت و اعتبار می باشند .