Page 254

( ) « ارمغان مینه » صفحه دکتور : برادر ها بشنوید ، ما وشما امروز برای میله وصحت نیری در بن باغچۀ قشنگ مهمان انور جان شدیم .. اما از قضا این مسئله که منتهی به جرح یکی از بهترین رفقای ما شده است ، یکا خیلی گران و الم انگیز است (همه میگویند) بسیار. و ما در حیات خویش به همچو منظره وصحنة فجیع تصادف ننموده ایم . انور جان : خیلی ها ما چطور کنیم ، تمام زنده گانی ما بر باد شده دچار بسی تکالیف خواهیم شد. داکتر صاحب ، تکلیف چیست و راه نجات کدام است ؟ (قربان يك كاسه شربت می آورد و دکتور فوری چند قاشق شربت به دهن مریض میریزد.) اشرف : (کمی بحال آمده، چشمان خود را باز و به اطراف نگاه میبند . لحظة تفکر کرده و با آواز لرزان همه را دور خود جمع میکند و بعد رو به طرف دکتور کرده ) میپرسد : دکتور صاحب ! میدانم که زخمم مهلك است ، بگوئید خون ایستاده شده یا نه ؟ دکتور : بسیار حرکت نکنید ، امید پیدا شده . اگر استراحت کنید خوب است . تا که ما چاره بسنجیم . اشرف : قبل از استراحت ابدی باشما چند گپی دارم که گوش دهید ! ( بعد دست خود را دراز کرده دست انور را میگیرد : :- انورجان عجب واقعه پیش شد .... من میدانم که زخم گردن من کاریست ... و ازین درد نخواهم برآمد.... لهذا وصیتی دارم که همه باید او را بشنوید.... و برای حفظ اسراریکه به شما میگویم اولا قول دهید... قول شرف بمن بدهید . ( دست خود را در از میکند ، همه دستش را فشار میدهند. اشرف تکرار غش میکند . دکتور چند قاشق شربت به او خورانیده و پس از لحظه بحال می آید و به سخن آغاز مینماید) انور جان بسیار افسوس است که این واقعه در جای شما رخ داد و نیز بهترین رفقای حیاتم درین مجلس شامل اند .... اگر این مسئله جرح و يا قتل بدست امنیه وقانون می افتد.... همه شما درین مورد دچار پریشانی وسرگردانی شده و اگر مردم ، قاسم که عایله دار و چوچه دار است ... وهم رفيق قديمی من بوده بگفته دکتور (اشاره به دکتور) نیز به قتل خواهد رسید، ازين جهت وصیت آخری من بشما این است : من اقرار میکنم که با يك بحران عصبیت با چاقو خيال انتحار را داشتم ، ولی رفقا نگذاشتند و شما هم در همه جا ونز د همه کس همین طور بگوئید .