Page 251

صفحه ارمغان مبينه ( ) (ولی قاسم وارش نداده دست به یخش می اندازد.) دیگران همه ازین واقعه متوحش شده و به خلاصی ایشان میکوشند. درین وقت قاسم چاقوی کمانداری را از جیب کشیده با دندان باز میکند. و به اشرف چند ضربتی میزند. اشرف در حالیکه خون از گردنش فوران دارد به زمین غلطیده میگوید. :اوه نامرد . غافل گیر کردی، اخیراً مرا کشتی، ای قاتل بی رحم ! (دیگران از دیدن این منظره وحشت کرده پس از توقف کمی بالای قاسم حمله برده و چاقو را از دستش میگیرند قاسم به تسلیم تن نمیدهد، اما به امر دکتور تمام رفقا قاسم را گذاشته و دور اشرف جمع میشوند.) دکتور: زود آب و دستمال بیاورید، زود شوید، که خون ضایع میکند. انور: خون، خون، دکتور جان بگو از خانه چه لازم است که بیاوریم. دکتور: هیچ، لازم نیست کسی از باغ نیز اید، اجازه نیست. زود شوید، قربان ! آب گرم بیار، لگن را پیش کن. لطیف : دکتور ببین زخم در کجاست ؟ دکتور : در گردن اما خیلی مهم است. عبدالله : زود شوید، اشرف ضعف کرد، بگیرید، بشویید، این آفتابه این دستمال. (در حالیکه دکتور زخم ها را با پیر و منگنات میشوید) قربان : داکتر صاحب چند زخم خورد . . مهم است یانه ؟ دکتور : با عصبانیت ! بنه ببین سه زخم است ! زوخامت زخم ها لاچیزی گفته نمیتوانم ، زود شوید يك قاشق شربت. که مرد که ضعف کرد بسیار خون ضایع نمود. دکتور : (يك بوتل از جیب کشیده به انور میدهد و میگوید) . اینرا در پیش بینی مریض بگیرید ( وخودش گردن اشرف را در حالیکه خون کمی استاده شده مربا شد میبندد. گاه گاه سوی قاسم دیده و میگوید : : ظالم این کار از کردن بود، كه يك رفیق بیست ساله خود را کشته و دستت را به خونش آلوده سازی ؟ . . . . . قاسم : (آهسته میگوید) من لازم دیدم که همین کار را بکنم، خوب شد هر چه که شد. پاك ندار د جوابش را خواهم داد. دکتور : (با خود) پاك ندارد اما زود باشد که مسلش قصاص شوی... انور : دکتور صاحب ، چه خواهیم شد ؟ زود بگو، خدایا کاشکی این مهمانی رانمیدادم، این قاسم چه بلا بدطینت و آدم بدکرداری بود!