Page 245

() از ارمغان میمنه ازوی صاحب نسب تر کیست؟ و عیب او جز بیو فائی و خود نمائی چیست ؟ اگر بدیدهٔ انصاف نیکر یسته شود، گل از نسل خاك و شبنم از هوای پاك است ، این از خاك سیاه می رو ید و آن از عالم با لا می آ ید، نسبت گل به بته خار دار ، و از شبنم به در شهوار می شود ، میل گل دا یماً به جهان سفلی و از شبنم بعالم بالا می با شد . معراج شبنم در برج آ فتا ب نو را نیت شعار و روح گل بر سر بازار و یا به شیشهٔ دکان عطار قرا ر میگیر د ، این لا ا بالی و با زا ری، و آن بلندخیال از رنگ آمیزی های ظا هر ی عا ری . پس اگر شبنم به صحبت گل قانع شود موجب افتخا ر و ما یه عزت و اعتبار اوست، درینجا سخنان صاحب غر ضان و مدعیان از دایرهٔ اعتبا ر بیرون و این يك دلیل موزون است که(فرشی)را اگر زیرچوب فرش کنید،(شبورا) شا یبو گفته و( کشمیری)را به بیهمهری نسبت میدهد . ( آفتاب پرست) اگر چه ہندو ست اما شخص ینکر وی و را ستگو ست در عین زمان عقا ید عجیبی دا ر د ، ا و میگوید که شبنم بیگم از خا ندان آب و داکتر نسیم خان ز دود مان هوا ست ، ما از ین دو خا ندان امید های ز یادی دا شتیم ، حتی وا سطه نشو و نما و حیات خو د ایشان را می پند ا شتیم ، ا کنون مسئله از دو حال بیرون نیست، اگر آ قای نسیم راستی این قضیه را بچشم خود د یده باشد دامان پاك شبنم لکه دار و خا ندان آب تما ماً بی آب و بی اعتبار شد ؛ . و اگر به عصمت و عفت شبنم صدمه وا رد کرده ، چنين يك تهمت بزرگی را از خود با فته و د ختر ك پا کدا من و عفیفه را بد نا م و ر سوای عالم سا خته، پس نام نيك هوا بر با د و سیا ست چند ین ساله او خراب شد، زیرا داکتر نسیم خا ن محرم راز خو رد و کلا ن و نبض شنا س فقیر و مسلمان بو ده ، بلکہ درقدر و روح ر وان اعتبار بزرگی د ا شت ، کنون آدم به که و به چه ا عتما د کند؟ . ز بان جرأت به کذب و بهتان آ قای نسم عنبر شمیم کشو د ن هم خیلی جسارت و نها یت گستاخی و شطارت است، آ ن عا لیجناب کم کسی نیست . در هر زمان مصدر خد مات بر جسته و کار های مر و ا ه و خجسته گر د ید ه ، به هیچ گونه ا نکار آن ممکن نیست، بوی پیر اهن (یوسف علیه السلا م) رابمشام پیر کنعا نی او بو د که ر سانده و ا ز زندان دما غ ز لیخا ر ا بر تکہت ز لف دلاویز یو سفی او بود که کشا زد، عطر گیسوا ن مشکبار حضرت سردار و سر و ر کائنات را که هر دو جها ن قیمت یکتار ش نه میشود ا ز سراپردهٔ حر م بمشا م اویس معظم ر سانیده و آن عا شق سوخته را هر لمحه ز ندهٔ جا وید می ساخت، عا شقان مہجور را بهنگام سحر ا ز شمیم کا کل جا نا ن مست و بیخبر ، و کلبهٔ در و یشان خدا جو ، و گو شه نشینا ن با آبرو را ا و ست که معطر می سا زد،