Page 239

د از فغان مینه * ( ) تا نماز شام هم از ایشان سراغی نیافتند و همه اهل قریه ازین غیابت پسران مؤمن خان تعجب نموده وامیدا غی پیشروی قلعه مؤمن خان جمع شده و در صدد چا ره بودند - درین وقت شخصی نفس زنان وا ر د و به مؤمن خـان کـه متحیر و غمگین بود نـز د یـك شد . گفت : یکفر چو پان و قتیکه از کو ه فرا مد و ا ز و جو یا شد م گفت: بلی صبح وقت دید م دو نفر بچه بطرف کو ه روان بود . وتا جا ئیکه چشم کا ر میکرد ا یشا ن بالا رفته بو د نـد د یگر ا طلا عی ند ا ر م . مردم هم ازین خبره متوحشانه به یکدیگری دیده ومؤمن خانهم از وخامت موضوع ملتفت شده زیرا بعد از چاشت باران شدیدی باریده و سیل هم از کوه سرا زیر شده بود. نیا مدن بچه ها را باین حمل نمودند که در وقت باران و آمدن سیل تلف شده خوا هند بو د . لذا نواجى بده بظول فتن دول پرداخته واز هر طرف مردم جمع شده و مشعله هائی درا وا رزده هر کس اسلحه خود را با بیل و کودا ل گرفته حاضر شدند تــا د رین مصیبت بـا مـؤمن خـا ن هـم نـوا شـونـد. تا گرفتن ترتیبات برای رفتن وقت بسیاری گذشت وتقریباً نصف شب شده بو د آه لو مین و قتیکه همه آما د ه رفتن بو د ند شخصی صـد ا ز د کـه ، ا و نـه آمـد نـد ! بچه ها نفس زنان در عقب دروازۀ قلعه خود را رسانیده دیدند که دروازۀ قلعه باز وچند ین نفر مسلح گرد هم بـدا و به تلاش سخن میزد نـد. مبین گل فوری آواز بد ر خود را شناخت و هم مؤمن خان پسران خود را دیده و در آغوش کشید . سر و روی انرا بو سید. دداخل خانه وقریه از پیدا شدن بچه ها و آمدن مومن خان سر ور فوق العادة رخ داد که از توصیف خـا رج است . مبین گل ، قبل از همه پدر خود را در گوشه کشیده و از مسئله مال کریزی و دیگر خصو صیا تیکه در غار شنیده و دیده بودند اطلاع داد . و در پا یا ن آن گفت . پدر : اگر شما به حکو متی ا ز یـن بـد فـعـا و لحاظ وطنداری را بنما ئید پس بمن اجازه بدهید که فوری رفته ومسئله را به حکومت اطلاع دهم . پدرش جواب داد: چه ! اگر مـا خبر ندهیم بتو چه ربطی دارد ؟ مبین گل گفت: این وظیفه ایمانی ووجدانی من است تـا اشخا صیرا که خلاف قوا نین مملکت اقدام به کارهای نا مشروع می نمایند بدست عدالت وقوۀ ا نتظا میۀ حکو مت بسپا رم. من وطن خود را دوست دا رم وهیچ آرزو ندارم که اهل وطن خلاف قو ا نین دولت حر کت نموده و نظام اجتماع را برهم زنند . (ازشماره «۲۱» الی «۲۸» سال چارم) ( انتها )