Page 234

( ) د ارمغان مببنه ، بنگر عزیزم ! آن قله سر بافلك كشيده را که چشم نمیطوا ند بخوبی آن موقع را تشخیص دهد . آه عزیزم ! دلم بسیار میخواهد که بال میداشتم ، یا با طیاره کوچکی بالای آن قله ها پرواز و مثل عقا بان بلند پرواز دمی جولان می نمودم . آه! اگر میتوانستم که با پای هم آن جاهای قابل دیدن را مشاهده کرده دمی از هوا و چشم دید آن استفاده میکردم ؟ چه کنم رفیق ندارم ! گر نه درهمین روزها که گل در کوه زیاد است این آرزوی خودرا که ازمدتیست در خیال آن میباشم برآورده می ساختم . درین وقت یورش خان در حالیک چرخ پره دار آسیای كوچك در دستش بود به سبین گل نزديك شده گفت. لالا ؛ چرا؟ مرا خیال چه کرده ی ؟ آیا ازمن بهتر رفیقی سراغ داری ؟ سبین گل : نه يورش خان! تو بهترین رفیق عزیز من میباشی ، تو برادرم هستی ، اماء سن تو خورد است مقاومت این سپورت ثقيل را نداری، زیرا کوه نور دی سپورتيست بس مشکل . - بر و با با ! تو همه وقت مرا خورد و ناچیز و بی کفایت گمان میکنی ، من در کوه تولد شده ام ومرا هر کس آهوی کوه و یا چو چۀ كبك ميگویند . - نی برادرم! تو نفهمیدی من ترا خدا نا خواسته نا چیز و بی كفايت نمیگویم لا کن اینقدر است که . . . . - چه یعنی من به آن قله با تو بالا شده نمیتوانم، ! ينك تو تهيه سفر كن اگر من به سه نفس به آنجا با لا نشدم نام خود را میگر دا نم . - خوب است یو ر ش خان ! آ فرین ، پس فر دا هر دوی ما به این قله خواهیم بر ا مد،توآزرده مشو، اينك ز حال به تهیۀ سفر ديده و آماده باش. سبین گل و یورش خان هر دو درظرف این دو روز دو عدد عصای چنگک دار ويك دابه ریسمان تدارك نموده برای احتیاط برق دستی خود را هم فراموش نکرده بودند، همین طور یکدانه مرغ بریان، چندانه تخم جوشانده ومقداری مرچ ونمك وپیاز را باچنددانه نان چپاتی درهر دو تبراق جای داده بودند. هردو برادر صبح - وقتيكه مادرشان به نماز برخاست وبه بهانۀ دعوت ازطرف بچۀخان که روز را تابه عصر به آنجا میروند رخصت حاصل نموده بجائیکه روزقبل اشیاء وسامان خویش را گذاشته بودند، آمده وپس ازینکه خود را آمادۀ رفتن جانب کوه ساختند، از راه کوچه باغها، طرف جنوب غربی مارش نمودند. همینطور این دو پسر که دو نفر سکوتی (کشاف) با یدش خواند باهم سخن زده و خندان از کوچه باغها رد شده، بدرۀ که راساً جانب قلۀ بلند رفته است در