Page 107

( ) د افغان مينه » صفيحه شیاغلی قیام الدین «خادم» قافله شوك سبين ږيرى وو اوڅوك ځوانان! څوك وانده وو او څوك ښځي ! څوك مخکښی وو او څوك وروسته ! څوك على وو ا و څوك کر يط ل ! چا ذکر و ته کول او چا د عا کاني ! چا پګړۍ په‌سر کړې وې‌اوچا خولۍ! چا اشعا ر ويل او چا ترانی ! چا شپیلي وهله او چادار يال ! چا ويل غلی شی اوغلي شی ! چا نصیحت کاوه اوچا قهر ! چا ویل دا لیاره لنده ده چاویل هغه‌پته‌ده ! چا و یل دايخظره ده چاویل دغه ! (دقافلې مير په مخکښی ؤ ، ده به غيږ کا وه چه را ځي مه و ير يږ ى ) ( خلك ر وا ن وو او ته در يد ل ! په‌دې منځ کښی يوه بوداسي هم ؤ چه دنګ خیال یی نه درلود اوشوريى هم څو ځللی چه پا ته شی ! د د و ی په‌ د ی با ب کښی خبر ی هم ز د ه و ي ، ا و چلونه هم ! څوك به یی د ا ر و ل ا و څو ك بـه یـی لـه پښـو ر ا ا چو ل ! ددوی سره هټی وې، دا به یی دخلکو پښو ته ور ا چو لې ! دچا به چه پام نه‌وو ، کالی به‌ئی‌تری حملهء او د تخر ګ لاندې کړ - يا به یی په بډ ه و و ا هه ! یا خی صبا د ی ! و ګو ر ئ سترګه‌ جګه راغلی‌ده ! هلی خو ر خلك ټو ل و لا ړ ل ! « دقافلی میردغه پورته غږونه و کړ ل » ( په د ی کښی ) يوه وويل، اوه، څومره ښه هوا لګيږی! بل وو يل، نن آسمان څه ښه شين دی دريم وويل، ستوری داسی ښکارى لكه په شنه چمن کښی د پيغلو ټو لنـه ! څلورم وویل، دصباس تر ګه ترټولو ښایسته ده! پنځم وويل، خانـدی خو څه نه وايی ! شپږم‌وويل، دا لیلی ده چه دقبيلى سړه‌واښه! اوم وويل ، رښتيا وايی یاخیږی سینی و چاودی او ر ڼا خپره شو ه ! تول‌وويل، بسم الله! ( ا و يا ځيد ل ) ( پـه د ی منـځ کښی چا و و يـل ) څه کو ى د و مړ ه د و خـتـه ؟ ! بل و و يل ، تر او سه لا تور تم دی ! دريم له خاورو سر راپورته کړاو ويل یی : باباڅه شو ر موجود کړی د ی ، مو نږ موله خوبه وايتو! ټوله شپه لاپاته ده ! چيرته ځی لیونی یاست ، کرار څملی !!! ( او سر یی کښيښو د ) ( داخبری چاوانور یدی‌او که باسنده یی و ګڼلی خو خلك روان شول ـ ) څوك ګړ ندی رو ان وو اوڅوك غړند ! څوك سپاره وو ا و څو ك پلى !