Page 88

۸۳ از مقربان بارگاه وزیر الممالک نواب اصف الدوله بهادر بود استاد مسلم است و در فنون سخنوری از همه پیش قدم - لطف طبعش چون عشوه دلدار سرا پا ناز از برگ گلی نظمش میبارد و حلاوت کلام او چاشنی نوش لبخند شاهدان شیرین شمائل میدار د فکرش چمن جنت است که گلهای کرشمه خیزد از ان می خیزد و اندیشه اش چشمه خلد است که جوی شیر ازان میربزد - ذوق کلامش هم اثر شراب است امانه شرابی که از رگ تاک براید - فروغ ضمیرش هم جلوه آفتاب است امانه آفتابی که بکسوف دراید - طائر خیالش با نسر طائر هم پرواز است و همای فکرش بر ایوان کیوان سایه گستر و جلوه انداز و با فنون شاعری مناسبت تمام دارد و بر اصناف سخن قدرت تمام وانچه بین الانام شهرت پذیر است که قصیده اش به از غزل است با حرفی است مهمل برغم تغییر غزلش به از قصیده است و قصیده اش به از غزل است - اگر گوئی که غزل از اشعار پرکین مملو است و قصیده ازان خالی - زیاده ازین چه توان گفت که قباحت این تحقیق سیر نظارگیان دیوانش حالی و دخلة السر آن است که قدما را مانند فصحای متاخرین پیرامون خاطر و جاگزین دل نه - این بود که هر شعر دلپذیر آید و هر بیت خاطر نشین - لهذا در کلام ایناں نقص الجمل واقع شده چه در قصیده و چه در غزل - ولله در من قال (العلم للمتاخرین) پس بنابرین مقدمات برین بزرگان دارو گیر زنهار سزاوار نیست وطعن و تعرض لایق نه - معهذا و اشعار منتخب منتخب ایشان باید نگریست که در چه رتبت عالی عالی و مکانت فخیم جلوه ظهور گرفته - و نیز مینویسید که میرزا از