Machine transcription
۶٧
این آن سعادت است که حسرت برد بخود جویای ملک قیصر و جام سکندری
صاحب هفت اقلیم مینگارد که خواجه موصوف بزیارت حرمین قبل ازین چهل سال سیدم
و حالا گوشه خمول و انزوا گزیده در بلده کابل متوطن گردیده - از اوست
خواهم که بان تازه گل زردی نصیحت گویند که با هر خس و خاری ننشیند
اما بطریقی که ز ما خاک نشینان بر خاطر او هیچ غباری ننشیند
و نیز صاحب نفائس المآثر مینگارد که خواجه موصوف از تلامیذ شیخ نورالدین و
از مصاحبان شیخ زین الدین و شیخ ابوالوجد و شیخ اسماعیل بود و در سنه نهصد و هفتاد
و پنج (٩٧٥) در جوار رحمت حق پیوست این فقیر بصحبتش فائز گردیده -
خندان کابلی خطاط
صاحب تذکره روز روشن مینگارد که اسمش سلطان محمد است و از اطراف کابل بود
در اوائل قرن (١٠) دهم هجری میزیسته ازوست . سه
ای خرم آنکه روز بمیخانه ساخته وز همدمان لساغر و پیمانه ساخته
صاحب تذکره سلطانی مینویسد که از خوشنویسان خراسان میباشد و فرید زمان
و یگانه دوران است اما در اطوار بسیار بے تکلف و بے تعلیق شده است و خود را بدیوانگی
منسوب میدارد :-
بریز خون مرا ساقی و لساغر کن چه میشود تو هم از خون مالی ترکن
خوشحال خان خٹک (١١٠٠)
معلومات لازمه که درباره او موزون بود بدست آورده نتوانستم
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
