Page 106

آه چسان طلب کنم بوس رخ چو ماه را ریخته سرمه در گلو خط تو بوسه خواه را راه نشین خویش را ره ندهی چو سوی خویش بهر چه کردهٔ بسر جامه راه راه را از ذقنت چسان بود راه سلامت دلم ساخته آب ریز گاه خط تو آب چاه را بتی که روی وی از مصحفی نشان دارد ز دود خط سیه سورهٔ دخان دارد ستاره می شمرد در خیال او همه شب کسی که در نظر آن روی زر فشان دارد بوصف قد بلندش ز فیض خامهٔ من زمین پست سخن حکم آسمان دارد ز بخل مفت نداد آنکه هیچگه دشنام کبیر از هوس بوس رایگان دارد وله چه گرمی داشت از سوز در حلقم تبخیرش که شد بی آب در هنگام ذبح از تاب شمشیرش شکسته میشود دیوانه دل چون خط دیوانی بیاض آرد چو نستعلیق گوئیهای تقریرش دلم چون تیر شد در قبضهٔ شست کمانداری که بر چشم پری پشک زند از ناز رگ گیرش کبیر بی نواز از گرسنه چشمی بجان آمد کن ای سنبوسه بوس لبش یکدم نمک گیرش بعالم آنقدر با کرد بد مستیش مشهورش که نرگس شد بدورش کاسه لیس چشم مخمورش بسنگ سرمه سازد از چه تیز آن تیغ مژگان را اگر قتل کبیر بیگناهی نیست منظورش