Page 799

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۲۰۶) فتنه وهابی از زیغ و ضلال و اغوای جاهلین ائمه دین را مخالفت نمود بذریعه اغوای خود تکفیر مؤمنین را نمود و گمان کرد اینکه بزیارت النبی صلی الله علیه وسلم و توسل بان حضرت صلی الله علیه وسلم و باقی انبیا و اولیا و صالحین و زیارت قبورشان شرک است درانیکه ندا نمودن نبی صلی الله علیه وسلم در نزد توسل چنانچه یا محمد یا یارسول الله و ندا نمودن غیر ایشان از انبیا و اولیا و صالحین در نزد توسل شرک است و هر یکه اگر اسناد شی بسوی غیر خدا بتعالی کرده شود اگر چه مجازی باشد بناد کننده آن را مشرک میدانند مثلاً اینکه بگوید نفع داد مرا این دوا و این ولی خلانی در وسیله جتن بان در چیزی د تمسک نمودند باد له که بمقصد و شان فایده نمی رساند و عبارت های نز خرف میہودہ را روی کار آوردند برعوام تلبیس نمودند تا اینکه وی را متابعت کردند و برایشان رساله تالیف نمود تا اینکه اعتقاد نمودند بکفر اکثر اهل ایمان بتوحید و تعه ر با امیران شرق اتصال و علاقه پیدا شد و ابن عبد الوهاب مدتی نزد امیران شرق مکث نمود دایشان را تحریص کرد تا بنصرت دی برخواستند و بدعوتش قیام ورزیدند در عونت وسیله تقویت و اتساع ملک خود خیال کردند و بر هم برای تو یاد یکی از حقیقت شناسی دور بودند تسلط یافتند تا غایتی که برای جان نثری و خدمت گذاری شان اختیار می نمودند و کسی که بمعتقدات ابن عبد الوهاب نمی بود تکفیر و تضلیل میکردند و خون مال او را هدر میدانستند و ابتدائی عوی در سنه هزار یکصد و چهل و سه بود و در سال هزار یکصد و پنجاه امروی در اشتباه د باظار عالم رسید و علماء رحمهم الله برد معتقدات وی رساله ها و کتاب ها تالیف نمودند چنانچه شیخ سلیمان برادرش بماشیاخ دیگر نیز معتقدات واهیه او را اعتراض و انکار شدید نمودند و از جمله امیران شرقی که بتصرف و دعوت او قیام بلیغ نمود محمد بن سعود امیر در عیه بود و بعد از وی پسرش عبد العزیز و بعد از ان سعود پسر عبد العزیز و این سعودیان از نسل بنی حنیفه قوم مسلیمه کذاب بودند و بعضی از مشایخ ابن عبد الوهاب که در مدینه مطهره بودند در اوان تعلم وی میگفتند که این شخص عنقریب گمراه میگردد و گمراه میگرداند کسانی را که بقلم بعد به شقاوت برایشان رفته والحق که چنان شد و این محمد بن عبد الوهاب میگفت که مراد من ازین عقیده و دعوت مردمان این است که از شرک خلاص شوند و بتوحید خالص گرایند قرآن