Page 736

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۱۴۳) غزای سیزدهم در نهصد و پنجاه و چهار غزای سیزدهم در سنه نهصد پنجا و چهار این غزوه بطرف هند است که سلطان درین غزوه حاضر نشده است سبب آن است که شاه هند از تاخت و تاز دریائی پورتقالی ها به تنگ آمده و از حضور سلطان معاونت خواست سلطان هم سپاه زیادی را بکشتی نشانده و متوجه هند ساخته هندیها را از شرارت آن قوم نجات داده و سلاطین هند را نیز از جمله منتسبین دولت عثمانی ساخت. غزای چهار دهم به شهرها عجم این جنگ در سال نهصد و پنجاه و چهار در ملک عجم واقع شد و سبب این بود که شاه عجم طهماسب میرزا برادری داشت قاسم میرزا که انرا ملک شروان والی نموده بود و یکبارگی در بین شان اختلاف در شده چون قاسم میرزا قوه مقاومت برادر را نداشت روم گریخته نزد سلطان پناه آورد سلطان سلیمان هم اورا اکرام نموده طلا و سیم وجامه های زیاد بخشیده و بیرق و نقاره بان داده بداشتن فند کمک نمود و خود سلطان با سپاهی هم برآمده و قاسم میرزا را با جماعه حکم به تقدم نمود و در هشتم ماه صفر سنه نهصد و پنجاه و پنج سلطان سلیمان شخصا متوجه ملک عجم شده به نزدیکی از بایجان به شهر مریبان نزول نموده و شروان را از دست طهماسب خلاص نموده و در بیستم جمادی الاخر این سال به تبریز رسیده و آن را به قاسم میرزا برادر طهماسب تسلیم مریائین سپاه و توپ های کلان بقدر کفایت و همینکه قاسم میرزا والی تبریز شد بعادت عجم با بنای ظلم و مصادره رعایا را گذاشت بسلطان که از اوضاع قاسم واقف گشت اورا با خود مصاحب ساخته قصد تسخیر شروان را که قبلا سلطان آن را تصرف نموده بود باز نواب طهماسب آن را واپس گرفته بودند نمود و در داسم رجب بد انجا رسید مگر عجم ها این شهر ها را بذریعه سپاهی با و توپ تفنگ ساخته آن را خوب ضبط نموده بودند سلطان هم توپ ها بزرگی را در ان حصار کسر داده و اکثر دیوار های در اخر منهدم