Page 359

فتوحات اسلامی (۳۴۶) فتح سومنات دگان ارند اینکه چون مردهٔ خود را بسوزانند و خاکسترش ابدان آب ریزند آنها را آب بجنت میرساند و مسافت آن جوی از سومنات دو صد فرسنگ بود و این تیره را بپای سنود مقرر کرده بودند خلق زیادی را که هر روز از آن جوی آب آورده سومنات ابدان آب بشویند و هزار کس برهمن نیز در ان بتخانه مشغول عبادت و پیش کردن زائرین اسوی بت مقرر بودند و سه صد کس را جهته تراشی سر و ریش زایرین و سیصد کینز جهته خوشخوانی و پخت و پز جهته رقص در بتخانه مذکور نیز میبود و از برآهر یکی ازین خدام روزانه اجرتی معین بود چون سلطان مذکور هر وقت که فتح بلادی از بلاد هند می نمود و بتان آنجائی امی شکست اهل سنود میگفتند که برین بتان خشم سومنات شده است زیرا که اگر ازانها رضامندی بود کسانی که بدی بتان اراده کرده بودند هلاک مینمود چون این سخن بگوش سمع سلطان رسید قصد سومنات را تصمیم کرد میگفت که هرگاه هنود این بت را نیابند بطلان ادعاشان محقق گردد شاید که بدین اسلام میل نمایند پس استخاره سنجد اوند جل و علی نموده دهم شعبان سنه مذکوره با سی هزار سوار جرار غیر التجاری از غزنین بیرون شد که در راه ملتان روان شد و پانزدهم رمضان بملتان رسید و از انجا قصد مهندر کرد در بین مهند و ملتان بیابان بی آب علفی و قعست و باشنده هم ندارد خورا که موجود نیست سلطان بقدر کفایت راه طعام درآب جهته خود و لشکری خود برداشت بلکه اضافه از جهت احتیاط بیست هزار شتر آب و طعام بار نمود و قصد انهلواره را نمود چون از ان صحرا خون خوار گذشت قلعه که محکم در اطراف آن صحراثر دان جنگی بیار تلاقی شد با وجود اینکه قلعه نامذکوره محیط اسجندقهای عمیق بود و گرفتن آنها متعذر مینمود هرگاه مسلمانان بقرعه قلعه رسیدند حق جل و علی رعبے بدلی شانه جائی داده مجموع القلاع را تسلیم کردند و بموجب فرمان سلطان مردانشانرا بقتل رسانیده بتها را شکستند آنچه طعام و آب و غیره که مایحتاج شان بود بار نموده بجانب انطلواره رفتند و غزه ذی القعده بدانموضع رسیدند و حاکم آن که بهیم نام داشت شهر را گذاشته فرار را بر قرار اختیار نمود و بقلعه که داشت خود را حصاری نمود بعد سلطان شهر را تصرف نمود مایحتاج خود را مرتب ساخته برسمت سومنات عزیمت کرده در بین راه قلعه های پر از بت مصادف شد که مانند سومنات دارای دربان و نقیب بودند با اهل قلعه مقاتله نموده قلعه ها را متصرف