Page 168

فتوحات اسلامی (۱۵۵) حصه چهارم مسلمانان باقی شارا تعقیب نموده مدت چند روز مشرکانرا میکشتند تا اینکه آنها را به نهر رسانیدند و بعد ازان مسلمین بسچ مکران مراجعت نموده حکم بخشش فتح را بمعہ خمس غنایم بمدینه بمحار عمر فاق بعمر فرستاده وقتیکه صحابی بمدینه منوره رسید عمر از کیفیت مکران را از وی سوال نمود گفت یا امیرالمومنین مکران سر زمینی است که هموارش جبال و آبش نمک و بندگیش خوار و به بخش دلاور است خیرش قلیل و شرش کثیر خرم بسیار در انجا اندک و چیز اندک ضایع است آیا آن از خودش بدتر است عمر فرمود که تو سخن گویندہ یا مجری خواند قسم لشکر من هرگز بارور ای انرا نخواهند زد بهیل حکم روانوشت که کسی از مسلمانان بتجاوز نماید و غنایمهای خود را که غنیمت گرفته در بلا و مسلمانان قسمت انرا بغازیان تقسیم نمایند. بیان فتح پیشیروز و اهواز چون لشکر اسلام بشهر ها متفرق شدند جمعیت زیادی از اکراد در ولایت دز جمع گردیده اهوا را بسپر نمودن اخر علاقه های بصره امروز نموده بود تا مشرکین مسلمانان از تعقب و هجوم نمایند و خوف مینمودند که مبادا بعضی از لشکر اسلام هلاک گردد اما رحت نمایند و تن ابوموسی بطول انجامید کرد با ه پیروز گرد آیند و ابو موسی رفته بمقابلشان حصه درآمد و در ماه رمضان پین هر شیری و منازر جنگ مکر یلاتی کشتند مهاجرین زیاد در حو شبوئی نموده بود درخواست مسلمانانرا بخوردن روزه تاکید نموده روز های خود را افطار کرد و بمقاتله پیش شدند و مهاجر در حین مقاتلہ شهید شد و حقتعالی مشرکانرا است ضعیف کرداند تا اینکه حصور کشند ربیع بن زیاد براہہ مهاجر براثر شهادت برادر خود جریع شدید نموده ابو موسی بروی رقت آورد او را پر لشکر خلیفه ساخت بعد ازان خود ابو موسی بیرون شده رفت تا بمسلمان جبارا محاصره داشتند ملحق گردید بعد از فتح آنمو ضع به بصره مراجعت نمود و ربیع بن زیاد حارثی پیروز و نهر تیری ا فتح نموده اموال شانرا غنیمت گرفت . بیان قصه سلمه بن قیس الا شجعہ واکرات چون نزد حضرت عمر رضی اللہ عنہ لشکری از مسلمین جمع گردید شخص تھا و فقیهی را برایشان امیر می ساخت لہذا سلمہ بن قیس الاشجعہ را به امارت لشکر مقرر نموده گفت برو با کفار در راه خدا بتعالی مقاتلہ کن هرگاه بادشمن ملاقی شدی ایشان را بدین اسلام دعوت کن اگر اجابت نموده بدار خود ثابت شدند زکواۃ بر ایشان واجب شدہ و از مال غنیمت برایشان حقی نیست و اگر با شما ہمراہی کردند مانند شما میشند و بمال غنیمت ذی حق بودند