Page 89

مرا چون هیئت سال نخستین زاهد اکنون کن تاسف خورد یکزن باز نان او بهی گفتا زار باب عنبی ر شوه حاجت برنمی آید دمی زا عد ندارد تاب دفع چشم او درمان مرا افلاس از تکلیف یاران کرده مستغنی نه تنها ابر بهمن گشت بئای بد اندیشان اگر باز آید از سمت ارو پا هیئت بازی چه دیدی مصلحت كاينك بخون بسته جل را چه مینالی تو از جور لئیان کاسمان آخر در آمر خانه و در بزم هیئت ر الخاشا کن چه پرسی از نماز روزه زاهد که میگوید دلم از سینه بر کندند دزدیدند این خرسان مسافر خانه گر اینست دالی امشب میترسم عتین افتاده اند آبای هر اینخواجه تد بیری عصا برکف امیر و مظلم سامان کن واعظ اگر اهل قلم بی شوه جدول کرد دفتر را پس امداد آخر کیر دو یران پیش دختر را به انگشت شهادت گر نماید محض گوثر را برون کن گوش کارا اغ بلبان مر خر را کسی بارکران ننهاد آخر مال لاغر را فلك هم آبیاری میکند کشت فشجر را شراکت می کند موترد و انان کون بجاور را فگندی بكطرف از خویشتن بار تحمل را بزودی بند ساز سری زمانت تطاول را براي خاطرشان آب یف زن راه انگل را حكيمان مهر صحت منع فرماید تداخل را بداسامان که خولك از کوه درد دیب عسل را ملنگ از دست برپرا فگند تسبیح کچکل را سفة ور از مه موجود است پیش آور شقاقل را سر خوراچه تاثیر است اندر کشت و اخل را نی چیزی که برای ترسانیدن ورم داد حیوانات برکشت زار میدارند