Page 72

سرو آزاداست آن شمشاد جویا ر وفا در كوخ بیجدیش آخر بنیسان یافتی زان همیترسم که آخر مفتش از کف میدهی میرود ارزان زکف جنسی که ارزان یافتی گر خدا نا کر ده تاوان بودتاوا نش بمن مید هم تا وان اگر زین مایه تاوان یافتی منکه جا نان مفتي اوده ام اوجا ن است اي بلند اقبال بیخ بیخ جان جانان یافتی جو كي اقبال او را با د تا هفتم فلك بردی از انسان ندیم خوش سلیمان یافتی كا م اصحاب تمنا را بده فر دا مکن کانچه اکنون یافتی شاید که نتوان یافتی حقهٔ شرم صدف آسا دهان بگشاده است فصل نیسان است اگر یکقطره باران یافتی — ان قصیده را ازبان عدل خود بری خود تحریر نمو ده بطریق ظرافت قاصد بیا ونا مه بگیر از من و برو با خد مت جهان سخن آن سخن شنو برگو که ی ندیم خدیو سپهر چو آهسته ترکه گیر ترا نگسلد جلو رسم که قرب صحبت آن بحر اقتدار وان گیر و دار حشمت شاهی دو بدو قیماق صبح چای پگاه و غذای چاشت كا هوی عصر بر سر او غور ی پلو پروردهٔ شقاقل تر شی و رنگرنگ از گونه گونه شوله از قورمه تر چلو فضلی كه می ندید كسي يك بروت چرب رو غن بجای دست تو استاده چون گاو هر روز هفته یکخورشی تازه میخورند سه شنبه دو پیازه و جمعه کباب غو اسباب میله میل بمیل او فتا ده است یکد شت پر زچوکی و پر میز يك تگو دکتر رفیق صبح تو بابورفیق چاشت اقسم تمام پیش تو د ار ند رفته رو