Page image — the source of record
Machine transcription
۲۹
دروغ نیست بدامان عصمتش سو کند که غیر سایه اگر دیده ما در و خواهر
نخوانده درس مکاتب شهر گر جستان ندانم از که فرا یافت این غرو واغر
در ین خرام اگر بیندش بخواب عنین زجای خواب نخیزد مگر بعون ذکر
زچاه غبغب اوکاب زندکی جو شد بحسرت است مکس تا چه سان کند لب تر
سرین تغار خمیر ولطیف چون سیماب فطیر فر به و اما میان او لاغر
دو ساق او که دو تا شوشه ایست نقره خام چه نعمتی است اگر میکنیی نطاق کمر
هنوز خسته نکرده است نار پستانش هنوز نازه ده بر شرم خویش خاکستر
تمام ملك هوا خواه صحبت او بیند ز خاك پاك شبش تا علاقه بر بر
نمید هد بیکی دل اگر در و بخشد زغور و میمنه تا حد دا من خیبر
شنیده است که میخواند مطرب داشان دو بیت از تو بصوت حجاز وقت سحر
که دوش مسخره در كر شك وقت جماع به پوخت است چو کاو وکشیده هم چون خر
ازین دو مصرع مهمل چنان ز خود رفته که از مباصره کور است و از مسامعه کر
دلا بتاز که شد بخت خفته ات بیدار هلا شتاب که اقبال شد تر ا یا ور
دو پاتر است دوپای دیگر بوام بگیر بچار پای دوا دو بیا بسان چیر
چو خواند بچه ام آن نامه را ز سر تا پا نه سر شناختم از پانه پای را از سر
* شبش نام قریه ایست بمحال کوهسان از مضافات هرات * دادشان
قریه ایست در شرقی هرات * كر شك نام قریه ایست به غربی هرات
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.