Page 20

١٤ ملک آباد شود گرنفر و شد امسال باهمه حیله و تزویر زعلت پاکند حقه بازی کنم و چون دگران رقص کنم بر کشم از سر دستار چنان شعبدها خویشرا جلوه دهم چست بر همن آسا چشم پر اشک دل از کینه زبان پر سوگند سبحه اندازم و هوئی کنم و آه کشم گاه گویم نه من آنم که در ایام حجاز گاه حرمت بدو دست ادبش پیش برم ضرب اسلام نخست است قسم برعرفات کی من از شیوهٔ اخلاص کمم از اسلم * نه کم از مرتبهٔ شاه جلال آبادم از بقدر با تو نمودم که مرا آفت نیست این همان تخته نرد است که در سال پلنك قصه ارک نوشتی ومرا ناف برفت انکه در جمله احفاد شهی چون اوئی آب را بر در دروازه ببندم دوسر من به تلبیس بگو از که فتادم کمتر گاه از سحر سخن گویم و گاه از ابحر که ببازار حیل جوجه نماند بی پر طیلسانی بسر افکنده ابائی در بر ظاهراً سر بسر اسلام ببا طن کافر یعنی تقلید طریقت کنم همچون عنتر سعی در کار صفا کرده و بوسید حجر یعننی بیرون کشم از جیب طلائی احمر که به ارث آمده این مال حلال از جعفر بلکه در جر کهٔ انصاف زیاد از انور که ستانم عوض رشوه زبندی دختر تا بنا کام کشی جو رو جفا از دلبر ششتدر افتاده درو مهرهٔ دانا چو بقر که نیاید بسر جای مگر در محشر نیست ور هست خداوند درو کرده نظر «١» * اسلم و انور پسران میرزا محمد سرور خان متوفی سابق هرات میباشند