Page 186

۱۸۰ شادم که از دو دیده من در دل آمدی در کلبه مقر بیحاصل آمدی اینائب زمانه هری خونبهای توست دست خوش که بر مدافعه قائل آمدی حیران آن شدم که پس از دور کارها عالم از ملك رفته و پس جاهل آمدی ناقص نخواست که پی جمع و خرج مال در اخذ فیض پنه عجب قابل آمدي یاد دی که مادح مدح تو روبرو در زیر تیغ دودم تو بسمل آمدی شیخ الشیوخ مرشد عالی که هر دمی فیض و فتوح و کشف هنر واصل آمدی میگفت فاش بهر مردان پرده دار کی آنکسان که جانب این منزل آمدی فهر سیدی زمن کی جامع مهرو وفا چونی در ین بمیدعائی ایجهان مدعی چونی ز اوج عزت آخر در خصيص ذلت افتادی بمردم دیدها بنشسته بودی باخدا چونی هری گلشن شد اما نغمه داود میخواهد سلیمان تخت را آراست بورهبر خیار چونی اسیر آرزوی تفلك اماره تاچند هلاك جادوی سیما و کیمیا چونی مخواه از دهر دون پرور اگر بد کرده نیکی که دارد صبح ظالم در قفا هم شام تاریکی اگر داری بروز حشر شك آخر نميترسي که آرد منتقم بالون سوار از راه نزدیکی کسی کو شد مخال امیدت نساج دوران هم كند نقش جدید تازه از دکان فریکی اگر از آدمیت بهره داري نيست حاجت که باشی نژاد افغان با نزاد ترك تاجیکی