Page 174

١٦٨ میخورد خون زابخته تقصیر قضا چه زاهد که با خلاص پرستید خدا را ای محتسب خانه خراب از نگه می میر آب اگر نقره شکسته است اگر قلب نه عذر بکار است نه زاری نه تملق از دست طمع قاضی کوران شد محبوس انگشت بدندان تحیر نگز د کس از بهر رفیقان نکشی بار تحمل پوسیده لبش مردم بیگانه جا چه پرسید کسی زو که بگو این من و ما چه بگذار که تا تخته بپرد بشما چه گیرند ز من آب فرو شد بیدا چه شاهست کند هرچه باین مشت گداچه بد نفسی از و بود بدیگر علما چه گز زوك بسخنهای تو این نشو نما چه شمعی که نسوزی بهزار شهدا چه ببر باد صبا از من پیام آهسته هسته بگویش نیر اقبال عبرت را همین کافی ضعیفانرا بخواری مه ببین کاخر برون آید درین تندی که میرانند اسپ اهل طمع ترسم نه بیند نشاه آسایش گیتی کسی کانجا هوای سرکشی آنلحظه بنشیند که بنشاند زدام و دانه زاهد تابکی سجاده آرائی ز خامی کار ناید ناتوانی پخته کاری کن یان شکر لب نازك خرامم آهسته هسته که آید از پی هر صبح شام اهسته هسته بپای لنگ از کار کدام آهسته آهسته که از کف بکسلد آخر لگام آهسته آهسته باقائی کشد کار غلام آهسته آهسته بجای سنك برفر قش ز خام آهسته آهسته از ان ترسم که افتی خود بدام آهسته آهسته که علت زاید از حلوای خام آهسته آهسته مهر غمن کسی است که تقسیم آب تعلق بو بست