Page 13

بغل کشیدمش از بیخودی و چسپیدم اول به بوسه گرفتم سر شنا سانی هوا مرا ز هوس در گرفت دامن او قضیب پیش نهادم چو بیذق شطرنج سوختم به نشانی که رفته بودم من در ید وادی مقصد نه همچو کل زندیم ز هوش رفت دمی چون مریض استسقا شکم دریده روان خون فتاده چون داور شنیده ام که به آهسته زیر لب میگفت دو دست و با سرش نرم نرم مالیدم درین قصیده جماعی اگر نوشته دروغ بدان نمونه که دیوی پری کشد در بر سپس بخندهٔ خوش رام کردمش آخر ز پای جان و از سر گرفتمش چادر دو خصیه‌ از عقبش چون دو رخ پی‌ لشکر اگر نمیشدیم خصیه‌ از قضا لشکر بسان چوب که در هم در دگر زخم تبر طپید لحظه مانند شخص مستحضر من ایستاده به تفریح همچو اسکندر به زخم شرم عجب مرهمی ست آب ذکر بهوش آمد و گفتا که لعنتم به پدر چو خایه باد سیه روی زشت در بردر (عرض حالیکه از لسان عیال خود بخود انشا نموده) اسلام ای همه سر تا بقدم غرق فضل هنر کامران باش که شد پیر تو مولای کرخ ای ترا ساخته استاد ازل روی سیاه توئی امروز یقین مشعله افروز مهان تر و تازه ست بدیدار تو باران پیوست مرحبا وی همگی نطق بیان شهد شکر در امان باش که شد مرشدت اخر رهبر وی ترا داشته تقدیر ابد در بر در ریختی بر سر ارباب سمر خاکستر همه چون سبزه نورسته ز امداد مطر