Page 128

۱۴۲ اعظم دانی نیست در قضات چون قاضی زبیر رشوه را بی هضم پی در پی تناول می کند اینقدر مرسو چوقو ماندانیت موتر مران فیصل دعوی برنك قطع اعوری كند این تداخل شخص را جا کبر بستر میکند هیئت تفتیش در يك میخ پنچر میکند با چنان مضمون بکر با چنین طبع بلیغ شعر گوزك را كه غير از خواجه زیر میکند هر كه را خواهد که برهنك فضا کورش کند یا برو برغوریان بارشوه چون قاضی زبیر یا برو از بهر قطع اعورش سوی یوروپ دهر ظالمرا ببرنك قاضی و مفتی كشك گر همه شیرند گر پیلند حكام ملل وام با باداد نی بودست اما بعد از ین سالها گردن ز قانون تافت ارکاندول چون وکیل و ادشان همرا زد ستورش کند با در اقطاع كرخ بی رشوه مامورش کند یا اسیر پنجه آقای دکتورش کند بر کف شورای ملت عاقبت چورش کند پا یمال هیئت تفتیش چون مورش کند كي ادای وام بابارا توان پورش كند این خنا زیر عاقبت ترسم که نا صورش کند گاه گوزك كون مجایر باش گاهی کس فروش تا تر اگردون سپس نور علی نورش کند روزی که اقتدار بقاضی ملك بود بر مسند محاکمه عذ رای روزگار ن کاتبی به ون مفتی دينك عقل هزار فلسفه آنروز دنگ بود از پس کشاد بود و از پیش تنگ بود گویا دو خرس ساده اسیر پلنگ بود