Page 945

(٢٦) سرور سرود است و آواز مطرب ـ نوا برده از خویشتن مــاو من را بود جشن و زیبد بهر جامه زیبی ـ برنگین قبا پیکر آراستن را بطرف چمن میسزد دوستان را ـ چو سرو سهی قامت افراختن را بجشن نجات وطن دور نبود ـ که عشرت بوجد آورد روح من را درین جشن شرطست خندان نشستن ـ بغم نیست نسبت گل خنده زن را مکش دست زنهار از عیش و عشرت ـ بپرور بعیش و طرب جان و تن را زهر ماتمی سور سر بر کشیده ـ نمیشاید اکنون بغم ساختن را عداوت کنون رنگ الفت گرفته ـ نداند کسی تیغ کین آختن را شب تار چون روز روشن نماید ـ بپرس از مـه و مهر پرداختن را بصد رنگ قوس قزح می‌نماید ـ نظر کن چراغان طرف چمن را سوی کابل از نغز خوانان افغان ـ بخوانید هريك فرید زمن را بعالم همین طوطی عصر دارد ـ ادای نواهای شکر شکن را موافق بمیزان شد این جشن موزون ـ که رجحان دهد پلهٔ شعر من را بود سالها یارب این جشن باقی ـ که تا نام گیرند شـاه زمن را مگر خلق در جمع مدحتگرانش شمارند مستغنی خوش سخن را استقبال از جشن فزودند رونق بساط چمن را ـ مبارك بگوئید سر و سمن را چمن را بمیزان شد اردی بهشتی ـ به بلبل رسانید هان این سخن را در او باز ترتیب جشن بزرگی‌ست ـ که بستند آیین دگر انجمن را بیکسوی او فوج شاهی ستاده ـ نماید دو چندان شکوه وطن را