Page 681

صفحه ( ٣ ) سال اول ـ مجله کابل شماره ( ۱۱ ) مقدس آتش فیروزا نیست که در اعماق روح ما تابیده و حرارت آن ما را بلا اراده درین راه غیر مفهوم می کشاند و ما بایستی ندانیم برای چه میرویم ؟ و بکجا منتهی و متصادف خواهیم شد ؟ این حس شریف و خصلت بزرگ که جز حس فطری انسان تا امروز دیگر تعبیری از طرف عقلا و فلاسفه بزرگ نیافته البته بایستی ما مطابق مفکوره و فیصله دانایان مذهبی خویش آنرا تعقیب و تقدیس نمائیم ! چه یکی از محققین اسلامی میفرماید : دین و ایمان را بود دل جایگاه وندران جز حق کسی را راه نیست دین و ایمان رشته از مهر اوست کس نسازد قطع کردن غیر دوست محققین و مطلعین اسلامی بفلسفه تدین قطع دارند که روح انسان خلقتاً از امر وجلوه از جمال الهی وقطره از فیضان بحر بی کرانه وحدت خدائیست ! لذا اگر ما عقل وافکار خویش را از ذلت وسرگردانی وارهانیده ومعترف میشویم که این عالم بزرگ خلقت را مدبری واین مخلوق را خالق و آفریده کاریست ! آنگاه بسهولت میتوانیم عظمت مقام روحانی خویش را فهمیده و این هیجان و تشنه گی روح خود را بوصال محبوب ومطلوبی که مبداء ومنشأ این روح عالی ماست مرتبط دانسته وحس پرستش را يك کیفیت فطری یعنی یکی از خواص فطری روح خود خواهیم شمرد یعنی روح ما مجبور است بنقطه مرکز اصلیه خویش تمایل داشته باشد ! هر گاه ما ماهیت و کیفیات خصوصی روح خویش را عقلاً و منطقاً فهمیده نتوانیم جای تفکر و دلتنگی نیست ! زیرا عقل و حواس ما در پرتو اشعه تابناك این کیفیت مقدس مثل شیشه چراغ الکتریکی بیش نخواهد بود ! پس نباید این کیفیت مقدس یعنی روح آنقدر شیء غیر مبهم باشد که عقل ما یعنی این آله اجرای مقاصد روح آن عامل بزرگ متبوع خود را