Page 633

صفحهٔ ( ٢٣ ) سال اول - مجلهٔ کابل شمارهٔ ( ١٠ ) خیمه چون در وسعت عالم زند فطرتش معمور و می خواهد نمود صد جهان مثل جهان جزوگل پخته سازد فطرت هر خام را نغمه را تار دل از مضراب او شیب را آموز د آهنگ شباب نوع انسانرا بشیر وهم نذیر مدعای علم الاسماستی از عصا دست سفیدش محکم است چون عنان گیرد بدست آن شهسوار خشک سازد هیدت اونیل را ازقم او خیزد اندر گور تن ذات او توجیه ذات عالم است ذره خورشید آشنا از سایه اش زندگی بخشد ز اعجاز عمل جلوه خیزد ز نقش پای او زنده گی را میکند تفسیر نو هستی مکنون او را ز حیات طبع مضمون بند فطرت خون شود مشت خاک ما سر گردون رسید خفته در خاکستر امروز ما غنچه ما گلستان دردامن است این بساط کهنه را بر هم زند عالمی دیگر بیارد در وجود روید از کشت خیال او چو گل از حرم بیرون کند اصنام را بهر حق بیداری او خواب او می دهد هرچیز را رنگ شباب هم سپاهی هم سپه گر هم امیر سر سبحان الذی اسراستی قدرت کامل بعلمش توام است تیز تر گردد سمند روزگار میبرد از مصر اسرائیل را مرده جا نها چون صنوبر در چمن از جلال او نجات عالم است قیمت هستی گران از مایه اش میکند تجدید انداز عمل صد کلیم آواره سینای او می دهد این خواب را تعبیر نو نغمه نشنیده ساز حیات تا دو بیت ذات او موزون شود زین غبار آن شهسوار آید پدید شعله فردای عالم سوز ما چشم ما ازصبح فردا روشن است