Page 545

صفحه ( ۱۱ ) سال اول ـ مجله کابل شمارهٔ ( ۹ ) میدان مبارزه غالب تر برایند . علاوه بران بعد از فساد مغل که شام مشرق بی چراغ وطومار علم وادب در اسیای وسطی درهم پیچیده شد وبعدها شعرای نوظهوری که اقتفا و اقتدا بمشاهیر شعرای ما قبل نمودند از مشاهیر آن مقتدایان و پیشوایان شعر همین عبد الواسع جبلی بوده که یکی از پهلوانان این معرکه و سبک او که محتویست از اعمال صنایع بدیعی ازقبیل ترصيع و ترشيح و اسجاع و ایهام و لف و نشرهای مرتب وغير مرتب وتعلعب جمله ها و تلفيق بنیان های زنده لغوی و تنظیم پیکره های قوی لفظی و ساختمان های ترکیبی و تصویر میدانهای حربی با لاخره ترسیم مناظر و مرایای طبیعی که یادی از قلل شامخه جبال و دامان کهساران و آبشارهای خروشان این اقلیم زرخیز کهستانی میدهد نزدیک ترین سبکی بروحيات و عواطف باشندگان افغانستان بوده است . اضافه برین شاعر غرجستانی در ادبیات عربی و فارسی اقتداری بسزا داشته ودر زبان فارسی یکی از اساتید روزگار خود بوده است . چنانچه نزديك ترین تذکره بزمان او که لباب الالباب محمد عوفیست ودر اوایل قرن ششم هجری تالیف شده است مینویسد : اديب عبد الواسع ذوالبلاغتین بوده برنظم تازی قادر بود ودرشعر فارسی ماهر همه فضلا بر تقدم او یکزبان بودند اما او درنظم دو زبان بود و این از ملمعات اوست : ايا قرت العين هات المدام فما العيش الا السرور المدام حضرت مولانا جامی در بهارستان خود که آخرین مولفات اوست درحق او چنین می نگارد . « وی فاضل کامل و شاعر ماهر بوده است بردو زبان تازی و فارسی ، اتفاق است که هیچکس از عهده قصیدهٔ مشهور وی که مصرع مطلعش این است : که دارد چون تو معشوق و نگار چابک و دلبر ، چنانچه میباید بیرون نیامده است . » این حکمیت درحق او ازطرف شاعر و عارفی