Page 469

صفحه ( ۳ ) سال اول - مجله کابل شماره ( ۸ ) یا مفتون شدن بعصر وزمان وتن بمقتضیات عصری دادن و در راه تکامل و تقدم قطع مراحل نمودن ، آن تکامل وتقدمی که اساسات دین مقدس نبوی هم نیز بشر را بسمت آن سوق می نماید . یکوقتی یکی از فضلای حکیم عرب مخاطبین مصری خود را خطاب کرده بود : - بدون رفتار بروش زمانه اگر فرداست یا جماعه چاره ندارد ، انسان مجبور است که خود را تابع محیط زندگانی ساخته و بنای حیات را توام باشالوده عصر خویش دانسته و بر طبق آن عمل نماید ، ورنه هیچ گاه قابل زیست و مستحق عفو از مجازات روز گار نیست . عشایر واقوام تا تدارك مميزات عصری و تدبیر محیط وصلی خود را نه نموده و متخلق باخلاق عصر ، یعنی مجهز بوسایل حیاتیۀ اقران زمان نگردند ، مشکل است که در راه مبارزه بحیات قدمی به کامیابی برداشته بتوانند . حضرت علی رضی الله عنه چقدر عصرها پیشتر فرموده بودند : - ( علمو اولادكم بغير زمانكم لان زمانهم غير زمانكم ( میتوان گفت که غالب ممالك شرق را خمودی فرا گرفته واز ٦ ، ٧ قرن باینطرف غرق جمود گردید است . بحدیکه حاليا این ممالك منجمده را فقط يك موجود غیر زنده میتوان نامید. زیرا موجودی که اظهار زندگی نتواند موجودیتش متزلزل و دست خوش حوادثی است که امید بقارا ازان نتواند داشت . اگر ما آرزومند حیات حقیقی باشیم لازم است که عوامل حیات و ترقى وفنارا در عصر موجوده دانسته و بلا درنك داخل میدان این تنازع جهان شمول حیات شویم ، تا دست حوادث غفلتاً بنیاد ما را از پا در نیندازد . پس لازم است از قدما حفظ آبرومندی ماضی و از خلف نوین استحكام مستقبل خود نمائیم . آیا درین قرن طلائی چگونه میشود از اعصار هجری وما قبل الاسلام تقوية عقول وعادات ، تمدن ، واخلاق جست ، فی المثل اگر قدری بطرف عالم