Page 420

صفحه (٢٤) مجله کابل سال اول - شماره (٧) همی رفت از برگردون گهی تاری گهی روشن وزو که آسمان پیدا و که خورشید ناپيدا بسان چندن سوهان زده بر لوح پیروزه بکردار عبیر بیخته بر صفحه مینا چودودین آتشی کاینش برو اندر زنی ناگه چو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود شهلا هوای روشن از رنگش تغیر گشت و شد تیره چو جان کافری کشته به تیغ خسرو والا وله :- چوسیرگشت سرنرگس غنوده ز خواب گل کبود فرو خفت زیر پرده آب چو سرخ گل بسر اندر کشید سبز ردا فرو کشید رخ ارغوان کبود نقاب مگر درخت شکوفه گناه آدم (ع) کرد که همچو آدم (ع) عریان همیشود ز بشتاب برآمد از سر کوهسار ها طلایه ابر چومویهای حواصل که برکشی بطناب وله : - برگرفت از روی دریا ابر پرور دین سفر ز آسمان بر بوستان بارید مروارید تر که زروی آسمان اندر کشید پیروزه لوح که بروی آفتاب اندر کشد سیمین سپر هر کجا باغیست برشد بانگ مرغان از درخت هر کجا کوهیست بر شد بانگ کبکان از کمر سوسن سیمین وقایه بر گرفت از پیش رو نرگس مشکین عصابه برگرفت از گردسر وله : - سپیده دم که هوا بر دریده پرده شب بر آمد از سر کوه روز بار دای قصب