Page 2995

( صفحه ۹۱ ) ادبیات پشتو ( سال ششم ) زمانیكه ترا پردۀ ابری می پوشاند همچنان میدرخشی ولی ما ترا دیده نمیتوانیم ؟ چرا ؟ تو که همانطور شعله نیستی که باثر باد و باران خاموش میشود . . . ای مهتاب بمن بگو تو يك مخلوق فانی هستی یا . . . . . در وحله آغازی یا انتهائی ؟ یا مگر کدام تماشای دیگری بما نشان خواهی داد ؟ . . . ترکیب بند سوم : تو از اشجار خیلی دوری ولی آنها را در پر تو ضیای خود در کشیدی، در آسمان هم آتش زدی که آواز معصومان بلند گردید . تو آفتاب درخشان شبی که تا ریکی را از عالم بدور رانده وزلف سیاه شب را بيك بار كی قطع نمودی ؟ سپهر مسافر در ماند پیغام راحت دادی ، کار و انبان هم در تحت انوار تو دریا بانها برای استراحت خود اطاقهای جداگانه ساختند . - گمان میکنم تو چنان گهواره ئی که آرامی درآن گا ز میخورد، زیرا در حالیکه تمام عوالم زنده بخواب راحت میرود تو تنها بیدار و شب زنده داری . - روز ما برای تو شب و شب ما برای تو روز است مگر ترا زمين بمنز لۀ يك فواره نور بگردون بر کرده است . رخساره یا گل روی دو شیزۀ هستی که باین طور لا له گونی یا من خطا کرده ام زخم ناسور دل سپهر برینی ؟ . . . . . ترکیب بند چهارم : توغنچه گلاب یا درذات خود گلستانی یادل پر از آه و حرمان هستی یا خود آهی و حرمانى ! . . تو دعای کدام عابدی یا فریاد عاشق مظلوم ياهم شمع بزرگ چراغستان ستارگانی ؟.. تو نورجین مسیحائی يايک ستاره نزدیک زمین ، يا يك سبب ، يك اناری که در دست باغ بان کائنات جا داری تو همان دیدۀ قدرتی که احوال ما را به آن می بینی پس میباید از سینه یی کینه که داری بنظر رحمت جانب ما نظر کنی . . همچو زمین وسیع خداوند بالای تو تنگ آمد که بشکل گل لا له بگردون بالا رفتی ! . . . آیا از چه باعث مانند گل لاله لباسهای احمر بتن داری، من نمیدانم از مستی یا شوخی خواهد بود یا کدام ناز دیگر مینمائی . ترکیب بند پنجم : توپله آسباب سپهر یا کدام دانه تسبیحی یا جام می توحید خداوند یا خود میخانه وحدت هستى ! . . . نشانگاه سجده یا خود در ذات خویش سجودی یا عروس زیبای یا لنگ جهانی که بروی خود شال سرخ در کشیده ئی ! . . . بدریای نیلگون سپهر يك دردانه هستی یا برای شانه کردن زلف سیاه شب شانه رساو زیبائی ! . . . بسبب داشتن ناخن های دراز و کلان خود که ازان خون میچکد، گمان میکنم بسینه مجنون شباهت ٣٩١