Page 2991

( صفحه ۸۷ ) ادبیات پشتو ( سال ششم ) د النبه د خپل وجود د څه شعله ده را ته وايه نن دا ځان د ولی خاص کړ همیشه د پاره عام ئی د ماښام سپوږمی و وايه دی دا اور ولی در پوری موږ ته دو مره د قهر په نظر ئه ولی کوری زه حیران یم چه په مژ که یی که ښتی په اسمانکښ هر شاعر به تا ته ګوری په ایران او هندوستانکښ دا په مخ د دی نکریزی که په وینو باند رنګ یی ته د قهر ولی سره یی څه د ولیده انسانکښ زه خو تا و ته حیران یم چه سپوږمۍ ئی که تنور یی که غنچه ئی ژ یړ ه شوی له خزان ځنی بوستانکښ چه په وقت د څنکندن کښ معشوقه تر خبرنه وی تـه د هغه عاشق سایی او وتلی په ارمان کښ چه وریږی تا ګری پته موږ د نه وینو څلیږی ته څه داسی اور خونه یی چه مړی باد او په بارانکښ ای سپوږمی د تا فنا ده را ته وايه که بقا ده ابتدا که انتها ده ، یا څه بله تـمـا شـا د ه ۳۸۷