Page 2944

( صفحه ٤٨ ) کابل ( شماره چهارم و پنجم ) موزون افتاده و شاعر در بستن مضمونی بدین موزونی ورسائی ( در اساس تشبیهات قدیم فارسی ) چه مقدار مهارت را بخرج رسانده است . د دانی په عوض ګل لری په دام کښ په رخسار دِ توری زلفی بلبل ګیری بر رخسار تو زلفهای سیاه بلبل گیر ـ بعوض دانه . گل بدام گذاشته است . * * * کباب آتش هجران «علیخان» هم ملامت نیست در حالیکه از بیوفائی یار زار زار می نالد از مشاهده دانه گندمی بیاد دلدار گندم گون خویش و بیوفائی های او افتاده چنین میگوید و درین تشبیه خصایص محیطی اینملت را مشاهده کنید که افغانها بواسطه ئیکه اکثر گندم گون اند بنا بران شاعر از مشاهده دانه گندم بیاد دلدارگون خویش انتقال نموده است . پلارمی دغنم مینی راوئیست له جنة زه لا طمع دارد غنم رنګو د وفایم پدرم را محبت گندم از جنت کشید و من بدبختانه هنوز از دلدار گندم گون خود وفا طمع دارم * * * صبحگاهان شاعر روه که برای ادای نماز بامداد بر خاسته در آسمان شفاف و صاف نظر ش را ستاره صبح بخود جلب می نماید و ازان منظره دلاویز ، دلدار خویش را بخاطر آورده متکیف میگردد . په سپین مخ دِ د عرق دانه لیدی شی که دسحر په وخت کښ ستر ګه د صباده بر عارض نقره فامت قطره عرق است یا ستاره صبح ؟ * * * رحمان با با که بمانند اکثر افغانها عمر خود را در داخل وطن گذشته است شاید وقتی به تماشای رود اباسین آمده از مد و جزر و مستی رفتار او بئاثر افتاده و این منظره را با چه يك مضمون خیال آلود شاعرانه نشان میدهد . لکه سیند د اباسیند په غورځنګ درومی داسی یون که په تلوار تلوار عمر ٢٤٨