Page 2826

( صـه ٥٢ ) کابل ( شمارۀ سوم ) بعشق وطن نغمه پرداز گردیم که مسعود و شاد است اولاد افغان چمن پر گل و باغ عنبر نثار است هوا در لطافت قمر نور افشان افق در تلألو و مه در تجمل بود جانفزا ء باغ از عطر ریحان ز نور قمر در سرا پردۀ گل نظر میکند کشف اسرار پنهان شود دیده آئینه سان وقف حیرت قمر چون ز تالاب گردد نمایان زبس دست فواره لؤلؤ نثار است توان یافت از حوض درهای غلطان بروی گل و سنبل و سبزۀ تر کشد چادر سیمگون ماه تابان کف نسترن از تلألوی مهتاب دهد یاد از دست موسی عمران زهر برگ گل شعله آفاق گیر است مگر طور سیناست امشب گلستان ؟ تجلی چنان ریخت مهتاب در باغ که شد رشك آئينۀ روی خیابان درین شب که آفاق شد صفحه نور به مه کرد تسلیم گردون گردان درین شب که زد غوطه در نور مهتاب گل و گلشن و باغ و حیوان و انسان درین شب که قرص قمر مینماید ز نور ضیا چشم عالم درخشان درین شب که جز باغ منزل نداریم نظر نیست جز بر گل و ماه تابان به جمعی رسیدم درین باغ مینو که هستند از شوق مست وغز لخوان تنی چند یاران با هم موافق جوانان با هوش اصحاب اذعان همه کار دار است و مامور کشور همه خادم فخر و اقبال افغان بنظارۀ باغ و مهتاب امشب گر فتند ترتیب محفل به بستان ز اسباب تفریح وعيش ومسرت بساط چمن یافته برگ و سامان بهر شاخ سر و است آواز قمری بهر گلبنی بلبلی مست افغان چنان كوك گرديده ساز مسرت که در وجد وشوق است ناهید و کیوان زبس در نظر بهجت افز است امشب گل و باغ و مهتاب و اوضاع یاران گرفتم قلم را که نظمی نویسم حکایت کنم از مه و سر و ریحان شنیدم درین حال آواز شخصی که در عشق کشور چنین داد تیان زهی ای وطن ما در پاك دا مان فضایت صفا گلشنت رشك رضوان تومحبوب مائی و ما جان نثارت تو معشوق مائی و ما عشق بازان توئی آنکه داده ترا دست قدرت جمال و جلال وصفات در خشان وطن پر ورانی باوج تو کوشد که اهلند از روی ایمان و وجدان بچشم سر امروز می بیند هر کس ترا شاد و آباد اى ملك افغان رسیدست در دست اولادت اکنون اساس ترقی و اقبال و عرفان فزون گشته سرمایه اقتصاد ت به نیروی تدبیر دانش شعاران چو افزائش دخلت آمد مسلم مه بخت مامور گردید تابان ٢٥٢