Page 2727

( صفحة ١٧٣ ) خوشحال خان ختك ( سال ششم ) تف په ږيره دهغه واړو بارکو لا ځما په ږيره هم که زه بارك يم تن خو قام را سره ډيره جفا و کړه کانده بيا د خداى حکم وته څك يم که ننگ و راتا شا کړ ده یخ څو تور شه زه یواځی په نک ، د خدای شيرك يم که څه حق یادور وری یاد نیکی شته زه پاداش وته په طمع دهريك يم مه..دى ځما د کدی لا څو پښی دى راخی مند دا فريد يو په كلك يم خوشحال خان هر چند قوم را به اتحاد و اتفاق خواند و ترغیب داد مگر تاثیر ی نکرد و هم ایمل خان و دریا خان که بازو و شیران صف شکن او بودند قبلا در جنگ ها کشته شده خود را فدای آزادی وطن نموده بودند لهذا او مایوس شده با آههای درد ناك از سر داری کناره جسته بزرگی قوم را به پسر بزر گش اشرف خان گذاشت و خودش در علم و ادب غلو ورزيد درین باره ویر است : - داهمه ځما د تو ری صدقه ده پښتانه چه پر کنی خوری سیور غال تر با درست دهندوستانز دولت د دوی وه پښتانه که کهت نه وی جهال یگانه جوانان که زولما سره وی نور ځما وه په پنجاب باندير غال که هر څوځمازوم رانه سازیږی پښتانه دی دکانو نمکو یودير ال چه مغل و ته می او تر له توره درست پښتونی می وعالم وته ښکاره کړ ختك كله په شماره په حساب يا دوو ختك ما دا ولونو ، په شماره کړ اتفاق په پښتانه کښ پيدا نشه که نا ! ما به د مغل گر یوان پاره کړ که هر څوئی سمه و ومانه سپيږی چه کابه دی ، دبد بر خوار بوزونه ۱۷۳