Page 2475

شماره ( دوازدهم ) سال دوم شعراي افغانستان (٥٩) در مرثية ملك طغرل نمونة اشعار : ای دریغا که ملك طغرل شاه ملكان رفت و شد مملکت از رفتن او زیر و زبر بی شه از خانه ایام برون شد راحت بی شه از ديده توفیق برون رفت بصر بی شه از ساختن عود تهی ماند کنار بی شه از سوختن عود جدا شد مجمر بی شه از مردي جويند و نیابند نشان بی شه از را وي پرسند و نیابند اثر مجري بود ملك رفت به بستان بهشت زو بمانده است جهانرا دو فروزنده پسر هر دو آرایش تختند و فروزنده تاج هر دو شایسته ملك اندو وليعهد پدر گر فروریخت گل از گل بر ما ماند گلاب ور فرو رفت قمر ماند بجا نور قمر رباعی زلف تو هزار گونه شور انگیزد روزی كه نه از بهر بلا برخیزد وان روز كه رنگ دلبری آمیزد دل در ددو جان رباید و خون ریزد سمائی مروزی : محمد عوفی در لباب الالباب اسم او را حكيم محمود ابن علی السمائی مروزي نگاشته و نام او را در سلك شعرای درره اول سلجوقی جا داده است . و اشعار او را چون زمرد اصغر و یاقوت احمر عزیز و نایاب میدانند اندك اشعاری هم که از و با قیست نماینده روانی و سلاست شعر ولطافت غزل اوست ، سمائی با انوری معاصر بوده چنانچه انوري درين مصرع نام او را بخوبی یاد کرده است ( چون سمائی هستم آخر گرنه همچون صابرم ) و بقول صاحب مجمع الفصحا سمائی با حكيم سوزنی غزنوی مهاجات داشته است تاریخ تولد و حیات او بطور وضوح معلوم نیست ولی از قراریکه امین احمد رازي او را باسلطان سنجر ١١٩٧