Page 2344

شماره ( یازدهم ) سال دوم مجله کابل ( ٤٠ ) توشدی شاهد و صبوحی کش تو شدی جام و ساغر و مینا در ازل بود ذات اقدس تو متنزه ز بحث چون و چرا اندران تنگنای بیرنگی نی محل صفات و نی اسما سر بسر نور بحت و لا اطلاق بلکه از جمله قید ها بالا داشت حسنت زغایت پاکی از خط و خال و زلف استغنا بهر سرگشتگان راه طلب شد ز لطفت تنزلی پیدا سوی وحدت زدی زحجله خاص يك قدم بهر عاشق شيدا احدیت بوحدت انجا مید حبذا لطف قادر يكتا اسم و ذات و صفت عیان کردید ليك در پرده بطون و خفا نه صفاتت زیکدیگر معلوم نه ز ذاتت تشخصی پیدا لا متمایزاً لبعضها عن بعض لا من الذات اففعال لها همه در یکدگر چو شکر و شیر چون تبسم زلب نگشته جدا لب و دندان خنده نمکین درهم آمیخته چوآب و هوا چون جمالت ببرقع اجمال رفت چون آب خضر در ظلما متجلی شدی بطرز دگر از عطا بهر انکشاف غطا در تعین دوم پی دل چاک آمدی از تعین اولی رفت اجمال و شد عیان تفصیل صفت و ذات یافت نام سوا گشت ظاهر ائمه سبعه هر گهریافت گونه گونه بها علم و قدرت بروی کار آمد یافت آئینه حیات جلا بصر و سمع و هم کلام قدیم کرد در منزل تمایز جا آفتاب ارادت از لی جلوه گرشد فراز چرخ علا جلوه گر گشت شاهد لاریب باخط وخال وزلف عنبرسا بخرامید با کرشمه برون سربسر مهرلطف و نازو ادا لب لبالب ز خنده نمکین طره افشانده همچو دام بلا ۱۰۷۸