Page 2323

شمارهٔ (یازدهم) سال دوم هنگام شب (۲۱) بیرون شدم زبستر و بشتافتم بباغ زآنسان که دوزخی بشتابد سوی جنان پیوسته شاد مان ذی ای باغبان پیر کز روی کودکانت دلم گشت شادمان ماه دو هفته چوتان پروین از سپهر گفتی که سیم سوده همی بیخت بر جهان دوشیزگان باغ فرو بسته چشم و آب در جوی تا که خواب برد شان ترانه خوان یکسو بنفشه در بر لاله خزیده تنگ یکسو خجسته خفته در آغوش ضمیران سنبل نشسته زلف پریشان و سر بزیر چونان که مست دلبری از خواب سر گران غنچه فرا رخان گل سرخ برده لب وز آرزوی بوسه سراپا شده دهان وان شه پسند داشت بسر چتری از حریر گفتی که نقش را رسد از نور مه زیان سوسن خمش نشسته در اندیشه تا پگاه اسرار شب ز پرده بر آرد بده زبان از جنبش نسیم سحرگه هوای باغ پنداشتی که مایه پذیرد ز مشک و بان پروانه خفته بود در آغوش گل ولیک بلبل زسوز عشق دلی داشت پر فغان او پای بند شهوت و این پای بند عشق او دوستدار صورت و این دوستدار جان نور مه از خلال درختان بروی باغ گفتی که امتزاج یقین بود با گمان آسوده آبدانی در باغ واندر و عکس مه و ستاره چو ماهی در آبدان رخشان چو آبگینه یکی گنج پر گهر ماه دو هفته کشته بر آن گنج قهرمان من خیره در جمال طبیعت که روی چرخ از گردش ستاره دگر گشت ناگهان ماه از افق فرو شد در کام باختر باروی پژمریده و با رنگ زعفران گیتی نهفت روی در اهریمن پلاس برچید نامه از سرش آن پاک پرنیان از کان چرخ پرده بر افتاد و شد پدید آنچش نهفته بود گهر در میان کان دیدم سپهر را چو یکی سبز مرغزار وز دام و دد چمنده گروهی در آنمیان یکسو چرا گه بره آهوی ما مجوی یکسو کنام شیر شکار افگن ژیان نه هیچ بیمی آنرا در دل ز خشم این نه هیچ قصدی این را در سر بجان آن سوی دگر کین گه خرسان کینه جوی با پشك عمر خواره و چنگال جان ستان ۱۰۶۰