Page image — the source of record
Machine transcription
شماره ( دهم ) سال دوم مجله کابل ( ٨٤ )
سیاسی دو کشور است تا پایان شاهنشاهی نادر شاه افشار که از ان پس رشته وحدت سیاسی ما
بوسیله تشکیل دو دولت مستقل از هم گسیخته شد . من بر خلاف تصور بعضی باین گسیختگی
اهمیتی نمینهم و این دوگانگی سیاسی را در وحدت حقیقی فیما بین مؤثر نمیشمارم . زیرا
همانطور که بودن افغانستان و ایران در دو طریقه مذهبی تاثیر مخالفی در وحدت نژاد
وزبان آنها ندارد همینطور هم از اینکه دارای دو دولت یعنی دو اداره مستقل سیاسی هستند
تغییری در یگانگی آنها از جهات دیگر نمیدهد . من اصلا این مقاله را در همین زمینه مینویسم
وتقاضا دارم نویسندگان محترم افغانستتان هم نظرهای خود را بنگارند .
علاوه بر اینکه شما این حقیقت مسلم را در عبارت خود مسکوت گذاشته اید در خلال
سطور مجله کابل نیز مشاهده میشود که نویسندگان محترم آن مجله ساعیند تاریخ سیاسی وادبی
ایران و افغانستان را که تا انقراض شاهنشاهی نادر شاه کاملا بهم آمیخته و یکی است از هم
جدا کنند . این کار بنظر من نه صحیح است ونه لازم ، نه مفید است ونه قابل قبول .
در صفحه ( ٦٠ ) و بعد از شماره ١٣ مجله نوشته شده : « در دوره اسلام بعلاوه
سلسله مشهوره سامانیان بلخ خانواده های شاهی طاهریان هرات و صفاریان سیستانی
پیشتر از غزنویها به تشکیل دولتهای افغانستانی پرداخته اند . . . یمین الدوله محمود زابلی
سلطان معروف افغانستان بعدها به توسیع حدود پرداخت و بخارا و خوارزم را با ولایات
اصفهان ری همدان مسخر و ضمیمه شاهنشاهی افغانستان نمود . . . شاهنشاهی غزنویان قسمت
بزرگ هندوستان را مسخر و دیانت اسلامیه را با مدنیت افغانیه در آنجا ترویج نمود .
غزنویها زبان ادبی افغانستان ( فارسی ) را بهندوستان ارمغان بردند و صدها نفر علما
و فضلا و شعرای افغانی دران سرزمین بنشر علوم و معارف و ادبیات افغانی مشغول
گردیدند . »
این مسئله مورد انکار نیست که بعضی از سلطنتهای ایران بعد از اسلام در خارج حدود
ایران کنونی در ما وراء النهر یا افغانستان تشکیل شده و حتی اغلب شعرای بزرگ فارسی زبان
در اطراف مملکت امروزی ایران پرورش یافته اند ، مانند ملای روم نظامی گنجه عنصری
بلخ سنائی غزنه و غیره . من خود در کتاب « سیاست اروپا در ایران ، که دوازده سال
١٠٢٠
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.